Van leeg weiland
tot tienerstad

Woensdag 6 mei, de basis

De allereerste handeling is praktisch: de rijplaten gaan erin. Een weiland is geen verharde ondergrond, en alles wat hierna volgt, vrachtwagens met tentmateriaal, aggregaten, techniek, bouwhekken, podia, moet erover kunnen rijden zonder weg te zakken. Op de zwaarste routes worden stalen rijplaten gelegd, daarnaast komen er later ook kunststof rijplaten op de bredere looppaden en lichtere routes. Samen vormen ze de aders waarover de rest van de opbouw zijn weg naar het terrein vindt.

Het materieel begint binnen te rollen. De dixies worden geplaatst, een hoogwerker geleverd, watercontainers neergezet als buffer voor de komende week. En de gators arriveren: de elektrische werkkarretjes die vanaf nu het paard van het terrein zijn voor alles wat verplaatst, gehaald of bezorgd moet worden.

Aan het eind van de dag staat er nog geen tent, maar het terrein heeft een ruggengraat. Klaar voor donderdag.

Donderdag 7 mei, de dag van de tenten

Vandaag draait alles om de tentbouwer. Alle tenten behalve de dienstentent en enkele kleinere tentjes komen bij één partij vandaan, en de ploeg heeft er flink de pas in. Ze beginnen achterin het terrein, bij The Box en The Lounge, en werken zo naar voren: tent na tent verrijst, de eettent, de office, de talkzone, en als laatste de ministrytent. Rond 17.30 uur staan álle geplande tenten, sneller dan we hadden durven hopen.

De zon doet mee. Vanaf vandaag wordt er dagelijks lunch geregeld voor iedereen die op het terrein werkt. ’s Ochtends inventariseren we hoeveel mensen er zijn, daarna wordt er snel geschakeld. De ene dag belegde broodjes, een andere dag patat met een snack. Niet groot. Wel belangrijk, wie hele dagen werkt, moet warm en gevoed blijven. Koffiepauzes vinden buiten plaats, gezeten op materiaalkratten, met de eerste contouren van het festivalterrein op de achtergrond.

Eén schoonheidsfout in de planning komt deze dag direct aan het licht: het koffieapparaat is er niet, en het komt pas maandag. Vanaf nu rijdt er een paar keer per dag iemand naar Bethel voor verse kannen koffie en thee. Geen probleem, gewoon een kwestie van schakelen.

Dat de tenten vóór zonsondergang staan, geeft ons een onverwacht cadeau: een vrijdag waarop we tijd over hebben.

Vrijdag 8 mei, homebase, eerste ritten en de eerste echte aanvoer

Omdat de tenten al staan, kunnen we vrijdag vooruitwerken. De homebase wordt ’s ochtends ingericht in de ministrytent: laptops, balies, dozen, kabels, water en stroom voor het koffieapparaat (zodra die er is). Vanaf dat moment heeft team Office een echte werkplek op het terrein. Hier worden de komende dagen de laatste mutaties in groepsindelingen verwerkt, de startpakketten klaargemaakt, en wordt er gedrukt en gelamineerd tot de printer piept en kraakt.

Daarnaast beginnen de eerste pendelritten van Bethel naar Wijnjewoude. Een gehuurde bestelbus rijdt in en uit, vrijwilligers laden hem vol met plantenbakken, een deel van de grote Square-kisten, banken, houten decorstukken, alles wat we nu vast op het terrein kunnen krijgen, hoeft straks niet meer in de drukke week. We rijden ook langs leveranciers voor materiaal dat we zelf moeten ophalen: nieuwe buizen en koppelingen voor de waterleiding, vloerdelen, vlonders. En voor het zware grondwerk worden twee shovels opgehaald die de komende dagen op het terrein blijven.

Vandaag worden ook de eerste toiletunits en douches geleverd door onze sanitairleverancier, zodat die later geïnstalleerd kunnen worden. Daarnaast wordt het kruis opgezet, een rustpunt midden op het terrein dat het hele weekend zichtbaar zal blijven.

Tussendoor wordt het terrein bewoonbaar gemaakt: alle vuilcontainers krijgen een zak en worden over het veld verdeeld; de dixies komen op hun definitieve plek; afspraken over routing en parkeren worden gemaakt. Dit soort randzaken, onzichtbaar als ze goed lopen, vallen onder de terreincoördinator van dienst. Hij of zij is de spin in het web: weet waar alles staat, wie waar zit, en wat het volgende uur moet gebeuren.

Vanaf vandaag draait ook de beveiligingscamera op het terrein. Zodra de eerste spullen geleverd worden, zijn ze ook bewaakt.

Zaterdag 9 mei, materieeldag, aggregaten en keuken

Het is officieel de materieeldag. Vanaf ’s ochtends worden niet-waardevolle spullen het terrein op gereden en op hun plek gezet. Bouwhekken, decormaterialen, het hout voor onder andere The Box om palletbanken in elkaar te gaan schroeven, en alles wat de afgelopen weken bij Bethel klaar lag. De waardevolle techniek blijft nog even thuis; die komt pas wanneer de nachtbeveiliging draait.

Dit jaar hebben we het veld naast ons eventterrein ook geregeld om sport & spel op te organiseren. Team logistiek bouwt vakkundig een brug over de sloot.

Vandaag wordt ook de keukeninventaris geleverd: fornuizen, friteuses, koelingen, een groot deel van wat het cateringteam straks nodig heeft om duizend mensen drie keer per dag te eten te geven. De keukentent vult zich uit meerdere bronnen: externe leveranciers voor het zware spul, en daarnaast een aanzienlijke hoeveelheid eigen materiaal vanuit Bethel, chafing dishes, vriezers, potten en pannen, borden, disposables, koffiekannen. Alles wat we het hele jaar door voor andere evenementen gebruiken, krijgt deze week een plekje op het festivalterrein.

Ergens in de loop van de dag worden ook de aggregaten geleverd, het hart van de stroomvoorziening die de komende dagen volgeprikt gaat worden met kabels en stroomkasten. Stroom is een rode draad in de hele opbouw: zonder stroom geen geluid, geen licht, geen koeling, geen koffie.

Het terrein begint vandaag voor het eerst echt vol te lopen. Overal staat iets, overal gebeurt iets.

Zondag 10 mei, rustdag

Geen werkzaamheden. Een bewuste keuze: op zondag rust het terrein, rusten de vrijwilligers, en is er ruimte voor kerk, gezin en herstel. Maandag staat iedereen weer fris op het veld, want dan begint de zwaarste fase van de opbouw.

Maandag 11 mei, dienstentent en entreeconstructie

Vandaag is dé dag van de dienstentent. Anders dan de andere tenten komt deze van een aparte leverancier, en het is een megaklus, bijna een hele dag werk om hem op te bouwen en in te richten. Het gros van de vrijwilligers staat hier, en het is verleidelijk te denken dat “een tent neerzetten” een eenmalige handeling is. In werkelijkheid is het laag op laag: eerst de tent zelf (frame, bovenzeil en zijkanten), vervolgens een zwart doek in het plafond zodat het licht straks goed valt, ondertussen het podium opbouwen, en daarnaast een vlonder richting de backstage. Alles tegelijk, want elke ploeg heeft de ander nodig.

Tegelijkertijd staat aan de voorkant van het terrein een tweede ploeg te bouwen: de Layher-steigerconstructie die straks de entree gaat vormen, inclusief twee lichtmasten met gekleurde lampen die het festival ’s avonds zichtbaar maken vanaf de weg. De entree is dit jaar bewust hoog genoeg gemaakt, vorig jaar was de oude constructie eigenlijk te laag voor de brandweer, en dat wilden we niet nog een keer.

En, eindelijk, het koffieapparaat arriveerde vandaag!

Dinsdag 12 mei, water, kleinere tenten, stroom en techniek

Dinsdag staat in het teken van techniek én van de laatste tentleveringen. In de ochtend wordt de standpijp van onze waterleverancier geplaatst, onze hoofdwateraansluiting voor het hele weekend. Dit jaar bewust groter uitgevoerd dan voorheen, met daarbovenop een extra leiding, zodat we niet meer hoeven mee te maken wat we vorig jaar meemaakten: water dat opraakt als alle tieners tegelijk gaan douchen én de keuken bezig is met eten bereiden.

Een andere leverancier komt vandaag aanrijden met de pagodetenten, stretchtenten en een vouwtent voor de specifieke clusters op het terrein, plus het overgrote deel van het meubilair voor het weekend: honderden klapstoelen, tafels en banken, statafels, terrasheaters, koelkasten en de sfeerprikkabels die straks ’s avonds het terrein laten gloeien. Een groot deel van de “gezelligheid” van het festival arriveert vandaag in één vrachtwagen.

Vandaag en morgen zijn professionals onafgebroken bezig om de stroomvoorziening over het hele terrein aan te leggen: kabels trekken, stroomkasten plaatsen, alles aansluiten en testen. Tegelijkertijd zijn de mensen van het sanitairbedrijf de hele dag in de weer met de toiletunits en douches: aansluiten, doorspoelen, schoonmaken, controleren. Alles moet donderdag operationeel en spik en span zijn.

Het gros van de vrijwilligers zit in de dienstentent. Alle techniek wordt geleverd en op zijn plek gezet: licht, audio, ledschermen, videoregie. Vervolgens begint het echte werk: inregelen, testen, finetunen. Elke knop moet doen wat hij moet doen, elk scherm moet de juiste inhoud tonen, elk kanaal van het mengpaneel moet straks goed werken. Zodra de techniek in de dienstentent staat, wordt ook techniek geleverd en geïnstalleerd in alle andere tenten waar dat nodig is zoals de cateringtent, The Box en de groepsleiderstent. Geluid, beeld en licht, overal waar straks iets gebeurt, moet het werken.

Dinsdagmiddag worden de laatste wijzigingen in de groepsindelingen rondgemaakt. Alleen in het uiterste geval worden er nu nog wijzigingen gemaakt, zoals bij ziekte. Van de indelingen worden projecties gemaakt zodat alle tieners straks kunnen zien bij wie ze in het groepje zitten.

Vanaf 18.00 uur loopt de eerste nachtdienst van de bewaking. Vanaf nu is het terrein ook ’s nachts bemand. De waardevolle techniek staat er, en mag er blijven staan.

Woensdag 13 mei, alle hens aan dek

De laatste dag, en traditiegetrouw dé grote vrijwilligersdag. Een hele groep vrijwilligers, onder andere van Royal Mission School komt op woensdag naar het terrein: ruim twintig man sterk, jongeren die straks ook als groepsleider het weekend meedraaien. Aangevuld met een groep andere vrijwilligers en onder regie van de terreincoördinator gaan ze aan de slag met alles wat nog moet gebeuren.

In de cateringtent worden alle tafels en banken uitgeklapt en op hun plek gezet. Op het kampeerterrein worden bouwhekken neergezet tussen de jongens- en meisjesvelden, en daar komen mooie Square-doeken in te hangen. Banners gaan omhoog, decor wordt opgehangen en afgemaakt, de laatste materialen worden naar hun definitieve plek gedragen.

Vandaag zijn ook alle taakgroepen op het terrein om de laatste hand te leggen aan hun eigen tent. Office, The Box, The Lounge, Meeting Café, ministry, catering, elke taakgroep richt vandaag de eigen werkplek precies zo in dat hij donderdagochtend meteen in gebruik genomen kan worden. Iedereen weet wat hij moet doen, en elke plek krijgt de uitstraling die past bij Square 2026.

Buiten op het terrein zijn de elektriciens en de sanitairmensen voor de tweede dag op rij in touw: de laatste stroomgroepen worden bijgeschakeld, de laatste douches afgewerkt, de laatste controles uitgevoerd.

Vandaag arriveert ook de eerste grote cateringlevering: de koelwagen rijdt het terrein op met dozen vol voorraden voor het weekend, broodjes, frisdrank, snoep, sauzen, kipspiezen, ijs. Morgen volgt nog een tweede levering, en worden er bij lokale producenten verse producten opgehaald zoals uien, prei en winterpeen, gesneden en klaar voor de keuken. Het cateringteam kan los.

Aan het eind van de dag is het terrein klaar. Morgenochtend, donderdag 14 mei, arriveren de eerste medewerkers.

Een terrein dat klaar staat

Zeven werkdagen, één rustdag, meer dan honderd mensen, en tientallen leveranciers. En als het goed is ziet de eerste tiener die vrijdagochtend het terrein opkomt er niets van. Hij of zij ziet een festivalterrein dat er staat alsof het er altijd al stond. Dat is precies wat we willen: een plek die klaar is om hen te ontvangen, zodat zij zich kunnen richten op waarom we dit doen, Jezus ontmoeten, elkaar ontmoeten, en een onvergetelijk weekend.

Eerlijk gezegd ben ik bij het schrijven van dit stuk vast een heleboel vergeten: kleine momenten, mensen, beslissingen, telefoontjes, schepjes en schroeven die het verschil maakten. Maar het geeft een goed beeld van de omvang: van wat het kost, en van wat het oplevert, om een leeg weiland in acht dagen om te toveren tot Square.

Want pas als de opbouw onzichtbaar is, is hij geslaagd.

In het volgende deel duik ik het programma van donderdag in: de toerustingsavond voor medewerkers, en de aftrap van Square 2026.

De snackbar op gas

Vorig jaar draaide onze snackbar op gas. Op zich werkbaar, maar bij bevroren patat had dat een vervelend effect: zodra je een hele bak in de frituur deed, zakte de temperatuur zo ver weg dat hij er te lang over deed om weer op temperatuur te komen. Het gevolg laat zich raden: of half gare patat in de bestellingen, of een wachtrij waarin tieners tot wel 60 minuten in de rij stonden te wachten op iets simpels als een patatje.

Dit jaar hebben we het anders opgezet in samenwerking met onze partner Pinksterfeest 316. We hebben er gezamenlijk voor gekozen om binnen in de tent te bakken met meerdere frituren op elektra in plaats van op gas. Elektrische frituren komen veel sneller terug op temperatuur na een nieuwe lading, wat de doorloop drastisch versnelt en de kwaliteit constant houdt. De keerzijde was wel dat het stroomvermogen daar fors voor moest worden uitgebreid, en daarvoor hebben we een extra aggregaat moeten huren. Dat is een investering, maar het scheelt gas (en dus ook een logistieke leiding voor gasvoorraad), zorgt voor een veel snellere doorloop, en de snackbar liep dit weekend zonder de typische klachten van vorig jaar.

Een te grote dienstentent

Vorig jaar hadden we een dienstentent van zestig meter lang. Die maat hadden we destijds bewust gekozen, omdat Opwekking dat jaar niet tegelijk met Pinksterfeest viel en er bij hen een veel grotere bezoekersstroom werd verwacht. Maar in de praktijk was die tent voor het pinksterfeest eigenlijk te groot. Wij hebben de laatste tien meter van de tent gebruikt voor de ministry-ruimte en die met pipe and drape afgescheiden, zodat je een aparte sectie creëerde. Dat had alleen duidelijke nadelen: de wc-route liep dwars door dit deel heen, wat de rust in een ministry-moment niet ten goede kwam, het was eigenlijk net iets te klein, en er was geen logische verbinding met de Talkzone, terwijl die er juist wel zou moeten zijn.

Dit jaar zijn we daarom teruggegaan naar een tent van vijftig meter. Voor het ministry-deel hebben we als compromis een sluis van drie pagodetenten gebouwd richting een aparte ministry-tent. Daarmee zit ministry weer in een eigen, rustige ruimte met een directe verbinding met de Talkzone. 316 gebruikt deze 3 pagodetenten voor onder andere seminars. Om extra kosten te besparen hebben we ervoor gekozen om geen aparte tent te huren voor de groepsleiders, maar om de groepsleiderstent dubbel te gebruiken: stoelen voor de groepsleidersmeetings en de ministry-meetings staan er, en die worden na die meetings zelf even ingeklapt, zodat de tent praktisch leeg is. Dat scheelt een volledige tenthuur en lijkt voor iedereen een goed werkbaar compromis.

De afwas die uit de hand liep

Vorig jaar hadden we één industriële vaatwasmachine staan, in de veronderstelling dat die in de basis de afwas voor honderden mensen wel aan zou kunnen. Dat bleek niet zo. Het apparaat kon zijn programma niet afmaken en liep steeds vast, met als gevolg dat de cateringmensen alsnog urenlang met de hand stonden af te wassen. Een vermoeiende en zinloze dubbele inspanning.

Dit jaar hebben we de keuze omgedraaid en zijn we voluit gegaan voor handmatig afwassen, maar dan goed georganiseerd. Vier losse afwasstations werden ingericht, en het hele cateringteam-van-dat-moment werkte eraan mee. Iedereen had een vaste plek en een vaste rol: voorspoelen, wassen, naspoelen, drogen, terugbrengen. Om dat überhaupt te kunnen draaien, hadden we voldoende heet water nodig op vier punten tegelijk. Daarvoor hebben we een aparte heetwaterboiler geregeld, zodat het hete water niet hoefde te worden afgetapt van de douches, want anders had je gegarandeerd weer een ander probleem.

Het resultaat: de afwas liep dit weekend op tempo, de keuken kon door blijven werken, en niemand stond meer ’s avonds laat zinloos met de hand af te wassen na een dag van twaalf uur op de been.

De dieselprijs

Een buitenissig probleem dit jaar dat we vorig jaar niet hadden: de dieselprijs. Onze aggregaten draaien op diesel, en door de oorlog tussen Iran en Amerika is de dieselprijs dit jaar bijna verdubbeld ten opzichte van vorig jaar. Een fors stuk van onze begroting komt daarmee onder druk te staan, terwijl het aantal aggregaten gewoon nodig is om de stroom te leveren.

We hebben daarom kritisch gekeken waar we konden besparen. Een belangrijke bevinding: een aanzienlijk deel van het dieselgebruik gaat naar (sluimer)stroom van apparaten die continu aanstaan zonder dat ze actief gebruikt worden. Op een paar plekken op het terrein hebben we daarom een aansluiting kunnen maken op de vaste netspanning van een naastgelegen boer. Dat scheelt geen volledig aggregaat, maar wel een gigantisch aandeel stroom waarvoor we anders een aparte aggregaatlijn moesten laten meedraaien. Een kleine ingreep, een grote besparing.

Het te grote terrein

Vorig jaar was het terrein te groot. De tenten stonden te ver uit elkaar, het terrein was niet logisch ingedeeld, en je verloor onderweg tussen twee programmaonderdelen teveel tijd. Bovendien voelde het terrein er minder knus door: tieners zaten verspreid in plaats van bij elkaar.

We zijn dit jaar teruggegaan naar een cirkelvorm. Het idee om de dienstentent in het midden te plaatsen kwam tijdens een vergadering met Pinksterfeest 316, en voelde meteen kloppend. Alle voorzieningen liggen nu binnen een minuut of twee lopen, het terrein oogt veel compacter en huiselijker, en je merkt dat tieners spontaner samenkomen omdat ze elkaar onderweg tegenkomen. Het is nog steeds ruim genoeg, maar het oogt lekker knus. Een wijziging waar alle taakgroepen tevreden over zijn.

De entreeconstructie

Vorig jaar was de entreepoort technisch gezien iets te laag, en dat had een vervelend gevolg voor de hulpdiensten: als de brandweer had moeten komen, was die poort te laag geweest om er met een brandweerwagen onderdoor te rijden. In het beste geval had de brandweer omgereden via een alternatieve route langs laden en lossen, in het ergste geval had hij in een echte brandsituatie de entreedoeken kapotgereden om de snelste route te kunnen nemen. Daarnaast lagen er dikke stroomdraden dwars over de loop- en rijroute, afgedekt met kabelgoten. Werkbaar, maar niet ideaal.

De oplossing voor beide problemen werd één oplossing: een Layher-steigerconstructie boven de entree. Hoog genoeg voor de brandweer om er probleemloos onderdoor te rijden, sterk genoeg om de stroomdraden bovenlangs door te voeren, en mooi genoeg om als visuele entree te functioneren, met twee lichtmasten met gekleurde lampen die het terrein ’s avonds van verre zichtbaar maken. Daarmee zijn in één keer twee veiligheidsissues opgelost en heeft de entree er meteen ook een feestelijk karakter bij gekregen.

Alle activiteiten op het terrein

Vorig jaar en de jaren daarvoor maakten we voor onze activiteiten gebruik van het bos van Staatsbosbeheer, het lokale voetbalveld, en nog een paar andere externe locaties. Dat had als consequentie dat tieners in groepjes het dorp in gingen of het bos in trokken voor onderdelen van het programma. Dat gaf een verspreidingseffect dat moeilijk centraal te begeleiden was, en dat tieners ook letterlijk weghaalde van het Square-terrein.

Dit jaar wilden we dat anders, en hebben we ervoor gezorgd dat alle activiteiten op het terrein zelf konden plaatsvinden. We hebben met de boeren een afspraak gemaakt om het naastgelegen veld te kunnen gebruiken, en daar hebben we een mooie brug naartoe gebouwd, vanaf het kampeerterrein naar dit nieuwe activiteitenveld. Daarmee blijft het hele weekend feitelijk binnen één terrein, kunnen we de begeleiding en het zicht veel beter regelen, en hoeven tieners voor geen enkel onderdeel meer het Square-terrein af.

De waterdruk

Het laatste en misschien wel meest praktische punt: water. Vorig jaar hadden we een kleine standpijp van Vitens en één waterleiding richting het terrein. We kwamen er al snel achter dat het water op piekmomenten simpelweg op was: bij sportieve activiteiten waarbij veel water werd gebruikt op bijvoorbeeld de stormbanen, bij douchemomenten waarbij twintig mensen tegelijk onder de douche stonden, of tijdens kook- of afwasmomenten waarbij de keuken liters per minuut nodig had. Het gevolg: een leeg toiletreservoir of een droog watertappunt achterop het terrein, op het verkeerde moment.

Dit jaar hebben we daar fors op geïnvesteerd. We hebben een nieuwe, dikkere waterleiding aangelegd die veel meer water aankan. We hebben buffervaten bij geplaatst, zodat het systeem op piekmomenten niet meteen leegloopt. En we hebben van Vitens een grotere standpijp gekregen met een bredere diameter, waardoor er per minuut veel meer water het terrein op kan stromen. Het resultaat: dit weekend hebben we geen enkel waterprobleem gehad. Geen droge kraan, geen leeg toilet, geen wachtende afwas. Voor wie ooit een evenement heeft mee-georganiseerd is dat een klein wonder, en achteraf misschien wel een van de meest waardevolle investeringen die we dit jaar hebben gedaan.

Tot slot

Wat al deze punten gemeen hebben, is dat niemand van de tieners ze actief heeft gemerkt. Niemand zegt op zondag: “wat een fijne afwasoperatie hadden jullie dit jaar.” Maar zonder die oplossingen had ieder van hen hier wel last van gehad. Halve gare patat, een onoverzichtelijk ministry-moment, een lege douchekraan, een sportonderdeel in een te ver gelegen bos. Het is precies datzelfde principe dat we ook bij de opbouw zagen: pas als het onzichtbaar werkt, is het geslaagd.

Voor volgend jaar staat de notebook alweer open. Want al deze oplossingen brachten ook weer nieuwe inzichten en nieuwe punten om volgend jaar beter aan te pakken. Zo blijft Square groeien, en zo blijven we leren.

’s Ochtends, de allerlaatste voorbereidingen

Vanaf half acht is het terrein officieel geopend en lopen de eerste mensen rond voor de laatste afwerkingen: kabels checken, bewegwijzering plaatsen, balies inrichten, naamkaartjes sorteren, t-shirtpakketten klaarleggen per groep. Om half tien verzamelen al enkele praktische teams zoals parkeerbeheer, EHBO en Office, zodat zij goed weten wat hun rol is in de operatie van het weekend. De inschrijfbalies worden op orde gebracht. Lijsten zijn uitgeprint, polsbandjes liggen klaar in de juiste kleuren, keycords zijn gesorteerd, en de groepsindelingen worden geprojecteerd. Elke vrijwilliger meldt zich straks persoonlijk aan en krijgt een keycord met de kleur die hoort bij zijn of haar taakgroep.

Vanaf half elf gaan de inschrijvingen open. De medewerkers druppelen het terrein op: groepsleiders, coaches, mensen van de catering, van techniek, van The Box, van The Lounge, van het Meeting Café, van ministry, van logistiek, van het mediateam, van security en EHBO. Het terrein loopt langzaam vol. Sommige medewerkers hebben hun eigen tent al meegenomen en zetten die op aan de medewerkerskant van het kampeerterrein; anderen komen later op de dag en bouwen tussen de programmaonderdelen door op.

Wie zich aanmeldt, krijgt een polsbandje om de pols, een keycord met naamkaartje en een t-shirt. Het is meer dan administratie. Het is het moment waarop je deel wordt van Square: vanaf nu draag je het zichtbaar. De stemming aan de balies is opgetogen, mensen herkennen elkaar van vorig jaar of van eerdere voorbereidingsmomenten, en de eerste gesprekken ontstaan al over de balie heen. Rond twaalf uur is de lunch klaar in de cateringtent. Het is voor velen het eerste echte ‘samen-zijn’ van het weekend, en je ziet dat meteen: tafels lopen vol, er wordt bijgeschoven, of mensen gaan juist naast iemand zitten die ze nog niet kennen.

Welkom en kennismaking

Om 13.00 uur start het eerste plenaire moment van het weekend in de groepsleiderstent: het welkom en kennismaking voor alle medewerkers. Dit is het moment waarop we voor het eerst met z’n allen in de tent zitten en kunnen voelen wat de afgelopen maanden van voorbereiden gaat worden. We zingen samen, we worden welkom geheten, en er klinkt een boodschap voor de medewerkers: waarom we dit weekend doen, voor wie we het doen, en wat we van God verwachten. Niet voor de tieners die er nog niet zijn, maar juist voor de medewerkers zelf, die als eersten geestelijk klaar mogen staan.

Na de aanbidding splitst de groep zich op. Elke taakgroep gaat naar zijn eigen plek voor de toerusting: de groepsleiders bij hun coaches in de groepsleiderstent, de mensen van The Box bij Ronny, de mediateamleden bij Peter, de cateringmensen bij Yvonne, het Office-team bij Alina, de bidders bij Willem, Evelien, Tjalling, Monique, Nathan, Kor en Alex-Jan, security en EHBO bij Alex en Bennie, het programmateam, techniek en de Squareband bij Peter en Geert, de mensen van The Lounge bij Cynthia en de mensen van het Meeting Café (nieuw!) bij Annemieke. In elke taakgroep wordt vandaag het concrete weekend doorgenomen: wie doet wat, hoe pakken we het aan, wat zijn de afspraken, en wat is de geestelijke houding die we als team meenemen.

Voor de groepsleiders is dit een van de belangrijkste momenten van de dag. Zij krijgen straks 6 tot 10 tieners onder hun hoede, en dit is hun voorbereiding. De coaches nemen hen mee door de praktische zaken, maar ook door de geestelijke kant: hoe ga je om met een tiener die niet lekker in zijn vel zit, hoe begeleid je een groepje door een meeting, hoe doe je dat een ministry-moment, en hoe zorg je voor jezelf in een weekend dat veel van je vraagt.

Om vier uur komt het ministry-team bij elkaar voor een eigen toerustingsmoment. Ministry is wat Square op een diep niveau Square maakt: tijdens de meetings is er telkens ruimte voor tieners om naar voren te komen, een keuze te maken voor Jezus, of voor zich te laten bidden. De medewerkers van ministry staan dan in tweetallen klaar om die tieners op te vangen. Dat vraagt voorbereiding, gebed, en goede afstemming met de sprekers en het team.

17.30 uur, samen eten en een bijzondere onderscheiding

De cateringtent loopt vol. Voor het eerst staan alle medewerkers samen in de rij voor het dinerbuffet. Het is een mooi moment om te zien: tientallen mensen, allemaal in hun Square-t-shirt of met hun polsbandje, sommige al een paar uur bekend met elkaar, anderen voor het eerst hier. Het cateringteam heeft de tafels keurig ingericht en de keuken werkt aan een eerste echte test van wat straks elke maaltijd gaat zijn voor honderden mensen tegelijk.

Wat de meeste medewerkers op dat moment nog niet weten, is dat er bij de maaltijd een bijzondere gast aanschuift: burgemeester Fred Veenstra van Smallingerland. Hij komt naar het terrein om iemand uit ons eigen Bethel-midden in het zonnetje te zetten: Hester Bannerman-Terluin. Haar familie is er ook bij, inclusief haar moeder, die het voorrecht heeft dit moment van dichtbij mee te maken. Tijdens de maaltijd reikt de burgemeester haar een Koninklijke Onderscheiding uit. Hester wordt benoemd tot Lid in de Orde van Oranje Nassau, voor haar jarenlange en belangeloze inzet voor Bethel. Een echte duizendpoot door de jaren heen: actief in het dramateam, contactpersoon voor zendingswerkers, jarenlang spil van de crèche (na de verhuizing in 2000 leidde ze de overstap en zette ze een hele nieuwe organisatiestructuur op met negen teamhoofden), maar bovenal: haar hart heeft altijd bij Square gelegen. Ze wierf de vrijwilligers, gaf ze leiding en zorgde voor catering, coaching en EHBO. Dat juist op de openingsdag van Square, op het terrein zelf, midden tussen de medewerkers die zij in eerdere jaren grotendeels heeft helpen werven, het lintje wordt uitgereikt, voelt voor iedereen kloppend. Er is applaus, er zijn tranen, en het hele Square-team beseft op dat moment hoeveel werk er door één zus onzichtbaar gedragen wordt en is. Het nieuws heeft de landelijke media gehaald en Hester stond in bijna alle kranten!

Na de maaltijd gaan The Box, The Lounge en het Meeting Café open. Mensen kunnen rondkijken, drinken halen en genieten van het terrein. Het terrein begint hier al echt het Square-gevoel te ademen.

20.00 uur, leiderstraining met Ruben Flach

En dan komt het moment waar we het hele jaar naartoe gewerkt hebben: het officiële geestelijke startmoment van Square 2026. Om acht uur opent de dienstentent voor de toerustingsmeeting met Ruben Flach. Een man die veel heeft gegeven en gebouwd in het werk van God in Nederland, en die we vorig jaar al een keer hadden benaderd, maar toen zat hij in het buitenland. Dit jaar lukte het wel.

De zaal stroomt vol. Naast alle medewerkers zijn er deze avond ook gemeenteleden en geïnteresseerden welkom, en die zijn ruim gekomen. De band opent met This is Living, het themalied van het weekend, en Bas en Frea Hassing heten iedereen welkom. Bas deelt een quote die hij een paar weken geleden hoorde en die hem niet meer losliet: “God bouwt zijn kerk niet door programma’s, maar door mensen die omzien naar elkaar.” Dat is, zegt hij, de houding waarmee we dit weekend ingaan. Heb oog voor elkaar, heb oog voor medeleiders, bid voor elkaar, zodat we samen Gods liefde zichtbaar mogen maken op het terrein.

Daarna deelt Bas iets bijzonders dat het team die middag al had beleefd. In de leidersmeeting overdag hadden we stilgestaan bij Johannes 2, het wonder van Kana waar Jezus water in wijn veranderde. Iedereen had een leeg bekertje gekregen, een opdracht om in groepjes te gaan staan en het bekertje met water te vullen, en vervolgens samen te bidden voor wat we dit weekend van God verwachten. Het water in die bekertjes stond symbool voor onze lege handen, onze beperkte middelen, alles wat we zelf als team meebrengen. Na het gebed werd al het water teruggegooid in grote emmers vooraan. En toen kwam het beeld waar het om draaide: terwijl iedereen toekeek, werd er een grote fles wijn opengetrokken en symbolisch leeggegoten in diezelfde emmers. Wij brengen ons water; God maakt er wijn van. Een daad waarin we als team ons hele weekend in Zijn handen legden.

Bas neemt vervolgens de hele zaal mee in dat geloof. Hij vraagt iedereen om bij zijn stoel te gaan staan, en hardop te bidden voor de tiener die daar morgenavond op komt te zitten. Dat hij of zij een levensveranderende ontmoeting met Jezus zal hebben. Aftellen, en dan in één keer barst er een gemurmel van gebed los door de hele tent. Honderden mensen, allemaal hardop biddend voor een lege stoel. Het is een aangrijpend begin, en het zet de toon voor wat we dit weekend van God verwachten.

Een getuigenis

Voor Ruben Flach zijn talk begint, wordt een groepsleider op het podium uitgenodigd. Zij was vorig jaar ook al groepsleider op Square, en haar verhaal is bijzonder. Ruim een jaar geleden was ze nog niet gelovig. Op een zondagochtend werd ze klaarwakker met de overtuiging dat ze naar de kerk moest, en wel in Drachten, niet in de plaats waar ze zelf woont. Ze reed naar Bethel, ging zitten, en er kwam een man naast haar zitten die zei: jij bent een leider voor Square. Binnen een paar weken had ze haar techno-festivalticket verkocht en stond ze als groepsleider met haar uitklaptentje in de regen op het Square-terrein.

Op Square zelf gebeurde het. Ze had al twee maanden last van haar knie en mocht van de dokter niet meer dansen (dansen is haar passie). Tijdens een activiteit in het bos kon ze niet meer mee, en zei tegen haar twaalf meiden: gaan jullie maar, ik ga even rusten. De meiden besloten zonder overleg dat ze voor haar gingen bidden. Ze stond daar, alle twaalf meiden baden, en de pijn was weg. De volgende ochtend werd ze wakker in haar tentje, en ook de klachten aan haar knie waren verdwenen. Ze bleven weg.

Sinds dat weekend is haar leven onherkenbaar veranderd. Ze heeft een carrièreswitch gemaakt, ze mocht haar verhaal kort daarna op een groot christelijk festival delen, en later dat jaar is ze gedoopt. Maar ze deelt ook eerlijk dat het leven met Jezus niet altijd makkelijk is. Ze had vanochtend nog op haar werk lopen huilen omdat ze bijna niet naar Square kon. Vallen en opstaan, zegt ze, en dat is ook het leven met Jezus. Maar God is groter dan wie dan ook. “Geniet, geniet, geniet. Het heeft mijn hele leven veranderd.”

Het is stil in de zaal. Een verhaal dat precies de verwachting onderstreept waarmee we dit weekend ingaan: dat God deze dagen levens kan veranderen, niet alleen van tieners, maar ook van groepsleiders en medewerkers.

De talk van Ruben Flach

Daarna gaat Ruben Flach voor in de leiderstraining. Hij begint met een persoonlijk woord en richt zich uitdrukkelijk niet eerst op de tieners die morgen komen, maar op de medewerkers in de zaal. “God begint bij jou,” zegt hij. Wat de tieners straks gaan ontvangen, begint bij wat de medewerkers vanavond zelf van God ontvangen. Daarom is deze avond geen aftrap-meeting, maar een toerustingsavond in de letterlijke zin van het woord. Het is een avond voor de leiders zelf.

Hij neemt het thema This is Living serieus, en pakt het op vanuit Johannes 14:6, waar Jezus zegt: Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand komt tot de Vader dan door Mij. Dat laatste zinnetje, vertelt Ruben, wordt vaak over het hoofd gezien. Maar daar zit de kern: het ultieme doel van Jezus’ woorden is dat we in een relatie komen met de Vader. Wij zijn niet de weg, wij wijzen op de weg. Wij zijn niet de waarheid, wij brengen tieners bij de waarheid. Wij zijn niet het leven, wij wijzen op het leven. Dat ontslaat ons van een enorme druk: we hoeven niet zelf het verschil te maken, we mogen verwijzen.

Vervolgens spreekt hij een tekst uit over iedereen in de zaal die voor velen het kernmoment van de avond wordt: Johannes 15:16. “Niet jij hebt Mij gekozen, maar Ik heb jou gekozen, en Ik heb je opgedragen heen te gaan en vrucht te dragen, vrucht die blijvend is.” Ruben vertelt dat hij die tekst zelf jaren geleden, toen hij rond zijn twintigste op de Bijbelschool zat en niet meer wist wat hij wilde, op zijn badkamerspiegel had geplakt. Iedere ochtend keek hij ernaar. Stop met je best doen, zegt hij tegen de zaal. Niet jij hebt Hem gekozen, Hij heeft jou gekozen. En als Hij jou heeft gekozen voor dit weekend, dan ligt er een roeping op je leven die verder gaat dan deze paar dagen. Alles wat je hier doet, draagt vrucht voor de eeuwigheid.

Daarna neemt hij de hele zaal mee in het verhaal van Jezus die vijfduizend mensen voedt. Hij leest het bewust vanuit leiderschapsperspectief, en haalt er een paar lessen uit die naadloos aansluiten op de medewerkers van Square. De eerste les zit al aan het begin van het verhaal. Voordat het wonder gebeurt, zegt Jezus tegen Zijn discipelen die net teruggekomen zijn van een drukke werkperiode: Kom mee naar een eenzame plaats en rust wat uit. Leiderschap, zegt Ruben, is niet altijd maar bezig zijn. Je moet leren hard werken en hard rusten. Zoek de stilte op, zoek Jezus op, vooral in een weekend waarin iedereen iets van je gaat vragen.

De tweede les komt direct daarna. Als Jezus aan de overkant van het meer aankomt, staat daar al een hele menigte op Hem te wachten. De discipelen zullen gedacht hebben: nee toch. Maar er staat dat Jezus met innerlijke ontferming bewogen was. Zijn hart werd geraakt. En dat, zegt Ruben, is misschien wel het belangrijkste gebed voor dit weekend: God, geef mij Uw ogen voor deze tieners. Als jij straks die tieners ziet binnenkomen, bid dan dat je hen mag zien zoals Jezus hen ziet. Want dán wordt dit een kostbaar weekend.

De derde les is voor wie zich kleiner voelt dan de opdracht groot is. De discipelen zeggen tegen Jezus dat ze al die mensen onmogelijk te eten kunnen geven, en Jezus antwoordt: Geven jullie hun maar te eten. Een onmogelijk antwoord op een onmogelijke vraag. En toch is dat precies wat Hij ook tegen ons zegt vanavond. Maar er duikt een jongetje op met vijf broodjes en twee visjes. Niets, vergeleken bij de menigte. Maar de jongen geeft het aan Jezus, doet een stap opzij, en Jezus doet de rest. Vijfduizend mensen worden gevoed, en er blijven twaalf manden over. “Denk nooit dat jouw visjes en jouw broodjes niet voldoende zijn,” zegt Ruben. “Geef wat je hebt aan Jezus, doe een stap opzij, en zie wat Hij ermee doet.” Welke rol je ook hebt dit weekend, of je nu groepsleider bent, in de catering staat, in de beveiliging loopt of in de techniek werkt: ieder gesprekje kan een goddelijk gesprek zijn in het leven van een tiener.

En dan komt de vierde les, de meest persoonlijke. Direct na het wonder loopt Jezus over het water. Een prachtig moment, maar de discipelen begrijpen het niet. De Bijbel zegt: hun hart was hard geworden. In de grondtekst staat eigenlijk iets nog scherpers: er was eelt gekomen op hun hart, eelt op hun ziel. Dat, zegt Ruben, is wat teleurstelling met je kan doen. Wat strijd met je kan doen. Sommige medewerkers lopen al jaren mee, hebben al heel veel gedraaid, en zijn op een of andere manier minder gevoelig geworden voor wat God aan het doen is. “Gods uitnodiging vanavond,” zegt hij, “is dat je bij Hem komt, zodat Hij het eelt van je hart kan halen. Zodat je hart weer zacht wordt. Want het gaat vanavond niet alleen om de tieners die gaan komen. God slaat jou niet over.”

Hij sluit zijn talk af door bewust het avondmaal hieraan vast te knopen. Hij had het programma omgegooid, vertelt hij, omdat hij het belangrijk vond dat het avondmaal hier zat, op deze plek in de avond. De meest kostbare woorden in de Bijbel, zegt hij, zijn de woorden die Jezus uitsprak aan het kruis: het is volbracht. Op datzelfde moment scheurde het voorhangsel in de tempel, en werd de toegang tot God opnieuw geopend. Als wij avondmaal vieren, vieren we precies dat: de boodschap van het kruis, de uitnodiging om opnieuw in Gods nabijheid te komen, en daarvandaan naar buiten te lopen om te delen van Zijn koninkrijk. “Vier het niet omdat je het moet,” zegt hij. “Vier het omdat je gedenkt: dit is wat Jezus voor mij gedaan heeft.”

Avondmaal en nazorg

Daarna vieren we met de hele zaal avondmaal. Brood en wijn, gedeeld onder de medewerkers en gasten, voorafgaand aan een weekend waarin we tieners willen wijzen op het kruis dat dit alles mogelijk maakt. Na het avondmaal blijft het ministry-team achter in de zaal beschikbaar voor wie persoonlijk gebed nodig heeft. Ruben heeft daar nadrukkelijk toe uitgenodigd: leugens die je herkent in je leven, dingen die zijn aangeraakt door zijn boodschap, eelt dat eraf mag, je hoeft niet weg te gaan zonder echte ontmoeting met Jezus. Verspreid door de zaal staan medewerkers in tweetallen voor anderen te bidden.

Na de meeting blijven The Box, The Lounge en de Snackcorner geopend tot half twaalf. Mensen blijven hangen, napraten, koffie drinken, met elkaar bijkomen van een avond die best wat met je heeft gedaan. Om half twaalf gaat het licht uit op het terrein. Morgenochtend komen de tieners.

07.30 uur, kernteam en ontbijt

De dag begint vroeg. Om half acht komt het kernteam bij elkaar voor een korte afstemming: het programma van de dag doornemen, knelpunten ophalen uit de avond ervoor, en de focus voor vandaag bepalen in gebed. Een half uur later, om acht uur, gaat het ontbijt open voor alle medewerkers. Brood, beleg, koffie, thee, fruit. Een ontbijt waarin iedereen nog rustig kan eten, want vanaf negen uur begint de chaos in goede zin: dan stromen de tieners het terrein op.

Na het ontbijt komen de groepsleiders nog even kort bij elkaar in de cateringtent. Een coach loopt het programma door, geeft de laatste praktische instructies, en doet voor wat een goede dag eruit ziet als groepsleider. Iedereen heeft inmiddels zijn polsbandje, zijn keycord met naamkaartje, een bamboestok met daarop het groepsnummer duidelijk zichtbaar en zijn t-shirt. Vanaf nu zijn ze herkenbaar voor de tieners die straks aankomen.

09.00 uur, het terrein gaat open

Rond half 9 rollen de eerste auto’s met ouders en hun aanhang het parkeerterrein op. Klokslag negen uur opent het terrein voor de deelnemers. Voor sommige tieners is dit hun derde of vierde Square, voor anderen is het de allereerste keer. Je herkent het meteen aan de manier waarop ze het terrein opkijken: de doorgewinterde Square-gangers lopen al rechtdoor naar de inschrijfbalies alsof ze thuiskomen, de nieuwelingen kijken eerst even rond om te zien waar ze terecht zijn gekomen.

Bij de inschrijfbalies hebben we de stroom verdeeld over vier balies op basis van de eerste letter van de achternaam. Bij elke balie krijgt de tiener zijn keycord, het polsbandje, het programmaboekje en het t-shirt van Square 2026.

Tussen de tenten door valt het laatste oudergesprek aan een autoportier: zorg dat je genoeg drinkt, eet wat, bel als er iets is, geniet ervan, en weg rijdt de auto.

The Box en het Meeting Café gaan om tien uur open, zodat tieners die al klaar zijn met inschrijven en tent opzetten ergens kunnen rondhangen, drinken kunnen halen of in The Box met een paar potjes voetbal of pingpong de wachttijd kunnen vullen.

11.00 uur, het eerste InTeam-moment

De inschrijving sluit om 11.00 uur, de groepjes zijn compleet, en de tieners worden voor het eerst opgeroepen om bij hun groep te komen. Dit is het eerste InTeam-moment van het weekend, en het is een belangrijk moment. InTeam is waar de echte ontmoeting plaatsvindt: een uur met je groepje om je voor te stellen, om elkaar te leren kennen, en om in de diepte te gaan rond het thema van het weekend.

De groepsleiders pakken het op zoals ze het in hun toerusting hebben geleerd. Bij dit eerste InTeam-moment eerst de basis: kennismaken, even kijken hoe de verhoudingen liggen, wie er al gelovig is en wie nog zoekend, wie elkaar al kent en wie helemaal nieuw is. Daarna een spel om het ijs te breken (twee leugens en één waarheid is een populaire), en tot slot een korte introductie van het thema: This is Living. Dit jaar draait alles om de vreugde van het leven in Gods waarheid in een wereld waarin tieners voortdurend andere stemmen horen. Niet meteen diep, dat komt vanzelf later in het weekend. Maar de toon wordt gezet, en de groepjes komen samen.

11.45 uur, openingsspel: schuim, dans en verf

Om kwart voor twaalf worden alle tieners opgeroepen voor het openingsspel, en stromen ze naar een stuk grasveld dat we speciaal voor dit moment hebben ingericht. En dan begint het spektakel waarmee Square 2026 officieel los is: een XXL-schuimdouche. Een grote bouwkraan boven het terrein stort bakken schuim uit over de menigte. Honderden liters wit schuim regenen naar beneden, tieners gillen, lachen, springen erin, en binnen een paar minuten is het hele stuk grasveld een sneeuwlandschap.

Terwijl de schuimkraan nog volop draait, pakken de hosts vanaf het podium de microfoon. Een kort welkomstwoord, een dansje om iedereen in beweging te krijgen, en de stemming zit er meteen volledig in. Het schuim blijft ondertussen doorkomen; tieners dansen in een laag schuim die tot hun knieën komt, terwijl anderen elkaar onderdompelen of zich met handenvol schuim besmeuren.

Dan klinkt vanaf het podium de aankondiging: countdown. Vijf, vier, drie, twee, één..

Zestien poederblussers gevuld met gekleurde verf gaan tegelijk af, vanaf het podium gericht over de menigte. Felle roze, paarse, gele, rode en blauwe wolken schieten meters de lucht in en dalen neer over het schuim-witte terrein. Binnen seconden is iedereen besmeurd van top tot teen, en het ouderwetse Square-gevoel zit er meteen volledig in. Een dolle, vrolijke chaos, en precies wat je nodig hebt om een paar honderd tieners die elkaar nog amper kennen in een kwartier tot één Square-gezelschap om te smeden. Iedereen is even vies, even nat, even in hetzelfde schuitje, en daarmee is het ijs gebroken.

12.30 uur, lunch

Na het openingsspel verspreiden de tieners zich eerst om in droge kleren te komen (of niet), en daarna druppelt iedereen naar de cateringtent voor de eerste lunch van het weekend. Voor het cateringteam is dit het eerste echte volume-moment: niet de ongeveer 200 medewerkers van gisteren, maar meer dan 1000 hongerige tieners en medewerkers. De keuken draait op volle toeren, de tafels lopen vol, en hier en daar zie je groepsleiders die zich verplaatsen om bij hun groepje aan te sluiten. Buiten waait een gure wind en valt de eerste motregen al, dus alles wat binnen kan blijven, blijft binnen.

13.30 uur, de Square Games beginnen, en eindigen

Om half twee zou het hoofdprogramma van de middag beginnen: de Square Games. Een 3,5 uur durende interactieve spelmiddag onder leiding van Johan en Evert, ontwikkeld in samenwerking met Cosmo Entertainment, met drie spelzones (sport en action, survival, strategisch), stempelkaarten, freeze moments, een finale op de Spider Toren. Het terrein lag er klaar bij, de stempelkaarten waren gedrukt, de spelleiders stonden in de startblokken, vrijwilligers waren ingedeeld.

En toen barstte de hemel open.

Tijdens de opening van de Square Games kwam er zo’n gigantische plensbui over ons heen, dat binnen tien minuten iedereen drijfnat was. Geen druilerige regen die je nog kunt negeren, maar een stortbui die door je regenjas heen sloeg. Om 13.40 uur, tien minuten na de start, hebben we als organisatie besloten om de Square Games af te lasten. Voortgaan was niet meer realistisch: niemand kon nog een stempelkaart in zijn handen houden, het gras werd modder, en bovenal wilden we niemand met onderkoelingsverschijnselen aan het eind van de middag. Een ingrijpend besluit, want maandenlange voorbereiding ging hiermee in één klap overboord. Maar het was het juiste.

Alle speeltoestellen die voor de Square Games waren neergezet, bleven beschikbaar voor wie nog mee wilde doen. Tieners die de kou niet voelden of het juist heerlijk vonden om in de regen op de stormbaan te ravotten, konden vrij spelen. Anderen vluchtten naar binnen, naar The Box, naar het Meeting Café, of trokken zich even terug in hun tent.

Het pakte uiteindelijk minder dramatisch uit dan het er om half twee uitzag. De plensbui van 13.30 uur was even een domper, maar daarna regende het bijna niet meer, en het vrij spelen kwam alsnog volop op gang. Pas na ongeveer anderhalf uur merkten we dat de meesten er wel een beetje klaar mee waren.

Een ingelaste praisedienst

Rond drie uur kwam er een broer naar mij toe. “Hey Lars, zullen we niet nog eens wat organiseren? De tieners hebben nu tot het eten eigenlijk niets te doen.” Een terechte vraag. 2,5 uur leegte op een doorweekt terrein, in een weekend waarin we juist hebben gezegd dat we van betekenis willen zijn voor onze tieners, voelde niet goed. Met een kleine delegatie staken we de koppen bij elkaar, en binnen enkele minuten brainstormen kwamen we uit op het meest logische idee dat in zo’n korte tijd realistisch uit te voeren was: een spontane praisedienst. Om iedereen weer op te warmen, om die middag een geestelijke kop te geven, en om het weekend toch een goede start te geven. We checkten meteen bij techniek, programma en de band of ze op stel en sprong konden schakelen. Allemaal: groen licht.

En toen ging het hard. Ik vloog over het terrein langs alle taakgroepen om iedereen te informeren. Het verbaasde me hoe iedereen onmiddellijk meeschakelde. De band kwam binnen 10 minuten met een serie nummers die ze in de mouw hadden. Het programmateam kwam bij elkaar en bedacht een snel spel voor in de meeting. De EHBO verzamelde zich opnieuw en bereidde zich voor. Het gebedsteam kwam samen om alvast voor de meeting te bidden. De coaches vlogen met een megafoon over het terrein om alle groepsleiders en tieners te informeren over een ingelaste dienst om 16.00 uur. In nog geen drie kwartier tijd stond er een meeting die normaal weken voorbereiding kost.

Om 15.50 uur opende de dienstentent voor de tieners, en al snel was de zaal vol. Druipnatte jassen, verkleumde handen, hier en daar een tiener die opmerkte dat hij eindelijk een excuus had om binnen te zijn. Geert (in het dagelijks leven meester van groep 8 en dat zie je!) opende de dienst met ‘hoofd, schouders, knie en teen’. Steeds sneller, nog sneller! Toen de Squareband daarna begon met spelen (eerste nummer: Happy Day), draaide de tent in een mum van tijd warm. Een uur lang werd er gezongen, gefeest, gesprongen, en werd het kleine spel uit het programma met veel gelach gespeeld. Toen we om vijf uur de zaal uit liepen, was de stemming gekanteld. Iedereen was opgewarmd, iedereen was opgevrolijkt, en het terrein voelde weer levend.

Even tussendoor: in de regel delen we geen volledige diensten van Square, vanwege het vertrouwelijke karakter ervan. Veel tieners maken tijdens de diensten een persoonlijke keuze voor Jezus, en dat houden we graag daar. Voor de volgende diensten zullen we dat dan ook niet doen. Maar voor deze dienst maak ik graag een uitzondering, omdat dit vooral een feestdienst was. Geniet ervan: https://www.youtube.com/watch?v=jBbCYCAida0

Deze dienst was een moment waar ik persoonlijk veel van heb geleerd: hoe snel het kan als de juiste mensen het juiste vertrouwen hebben in elkaar, hoe waardevol het is om een kernteam te hebben dat in een crisis geen vergaderingen nodig heeft maar gewoon doet, en hoe God soms de mooiste momenten geeft in precies datgene wat je nooit gepland had. This is Living!

Warme maaltijd, groepsleiders en ministry maken zich klaar

Een half uurtje vrije tijd voor de tieners, en dan loopt iedereen naar de cateringtent voor de warme maaltijd. Voor de medewerkers gaat het eten een half uur eerder van start; voor de tieners en groepsleiders draait de keuken vanaf half zes. Het is het eerste grote maaltijdmoment voor honderden mensen, en het cateringteam draait inmiddels als een geoliede machine. Buiten regent het nog steeds zacht, maar binnen is het warm, ruikt het naar eten, en zie je groepjes die elkaar pas een paar uur kennen al lachend met elkaar aan tafel zitten.

Na de maaltijd komen de groepsleiders nog bij elkaar voor hun avond-groepsleidersmeeting. Hoe ging de dag, hoe gaat het met de groep, wat heb je nodig voor straks. Een half uur later, om zeven uur, schuift het ministry-team aan voor de ministry-meeting waarin het laatste gebed en de laatste afstemming wordt gedaan voordat zij straks tijdens de meeting in tweetallen klaarstaan voor wie naar voren komt. Buiten loopt het terrein langzaam vol richting de dienstentent. De verlichting op het terrein gaat aan en de tieners stromen naar binnen voor wat de officiële opening van het weekend gaat zijn. Meeting 1. Vanavond gaat Godwin Arhin spreken.

20.00 uur, opening: de perfecte wereld

De zaal wordt donker, en op de schermen verschijnt een aftelklok. Geen welkomstwoord, geen muziek nog. Eerst klinken er stemmen uit het donker: korte, harde zinnen die de tieners deze week zomaar op hun telefoon, in de klas of in de gang hebben kunnen horen.

*Doe eens normaal.

Je ziet er niet uit.

Jij doet er echt niet toe.

Waarom ga je nooit mee? Je bent echt saai.*

Je hoort de stilte vallen in de zaal. Iedereen herkent (helaas) waarschijnlijk wel iets. Het zijn pittige uitspraken.

En dan kantelt het. Op het podium verschijnt YouTuber Harm (https://www.youtube.com/@HARM1), een twintiger met bijna 1 miljoen volgers op YouTube die veel tieners dagelijks op hun eigen social media voorbij zien komen. Hij speelt een sketch; maar begint met zijn rug naar het publiek waardoor bijna niemand hem nog herkent. De sketch is opgezet als een soort reclame voor “de perfecte wereld”. Harm ontsnapt even uit zijn eigen leven naar de ‘perfecte’ wereld in de vorm van een videogame. Stap voor stap krijgt de hoofdpersoon (Harm zelf) alles wat een tiener vandaag de dag zou kunnen wensen: een prachtige plek om te wonen, het perfecte lichaam, populariteit, eindeloos geld, eindeloos eten, het perfecte uiterlijk, en de juiste kleren om dat allemaal aan de wereld te laten zien op social media. Geen zorgen, geen grenzen, geen tegenslag. Op het einde de slotzin:

*This… is… living….

Or is it?*

En precies op dat moment knalt de band binnen met het themalied van het weekend, dat óók This is Living heet, maar dat iets totaal anders bedoelt. Niet het zelfgemaakte perfecte plaatje uit de sketch, maar leven met Jezus. De boodschap van de hele openingssketch in één zin: wat de wereld jou aanprijst als “het leven”, houdt geen stand. Het echte leven ligt ergens anders. Een sterkere binnenkomer voor een tienerweekend is moeilijk te bedenken.

De zaal gaat los. Glowsticks dansen door de menigte, hier en daar wordt een strandbal de lucht ingegooid, en uit alle vakken klinkt het gerommel van tieners die de hele dag op dit moment hebben gewacht. Voor velen is dit het eerste echte Square-moment dat ze als groep meemaken. Vanmiddag waren ze nog nieuwkomers, met natte regenjassen en handen vol modder. Nu staan ze schouder aan schouder met hun groepje en zingen ze mee.

Welkom en Squario Party

Jelmer en Thirza, de hosts van het weekend, openen daarna de meeting. Ze heten iedereen welkom, lopen kort de huisregels door (lekker meedoen, zit in de vakken bij de spreker, drink genoeg, zorg voor elkaar), en doen het inmiddels traditionele “waar komt iedereen vandaan?” Glowsticks gaan omhoog uit Almere, strandballen vliegen op uit Hoogeveen, Leeuwarden, Ureterp, Dokkum, Groningen. En als Drachten aan de beurt komt, gaat het dak eraf. Het is gek om te beseffen hoeveel plaatsen er vertegenwoordigd zijn op één veldje in Wijnjewoude.

Dan een korte terugblikvideo van de vrijdag: de inschrijving van vanochtend, het schuimkanon en het verfspektakel, de plensbui die over de Square Games heen kwam. De zaal lacht, joelt, en herkent zichzelf in beeld terug. Daarna het eerste epische Squario Party-spel (gebaseerd op Mario Kart) van het weekend: jongens tegen meiden. Er wordt afgetrapt met een video van twee leden van het programmateam (Eline en Jelmer) die verkleed zijn als twee personages uit Mario Kart, namelijk Mario en Peach. Ze racen door allerlei plekken in Drachten, onder andere langs de middelbare scholen, op twee kleine traptrekkertjes. De toon is gezet! Het spel begint: een pool noodle-duel met bekertjes op de uiteinden, drie rondes lang. De jongens winnen. Vorig jaar wonnen ze ook. De meiden roepen luidkeels dat ze morgen terug gaan slaan. Het scorebord wordt bijgewerkt, en dan kantelt de meeting van feest naar focus.

Worship

De band neemt de zaal mee in een blok worship. Songs als I Speak Jesus, Jesus Be the Name, Great Are You Lord. De energie van het Squario-spel zakt langzaam weg en wordt vervangen door iets stillers, iets meer ingekeerds. Tieners die aan het begin van de meeting nog over elkaars schouders heen meekeken, sluiten nu hun ogen, heffen hun handen. Het wordt rustig in de zaal. Iemand op het podium nodigt iedereen uit om gewoon even aan het hart van Jezus te zijn, want dat is de beste plek om te zijn. Vergeving, genezing, vrede, licht. Het thema This is Living krijgt voor het eerst een laag die dieper gaat dan een feestje.

De getuigenis van Harm

Dan loopt Harm opnieuw het podium op. Niet meer als acteur in een sketch, maar als zichzelf. En precies hier zit de masterstroke van de programmering: dezelfde jongen die net het rolmodel speelde uit de “perfecte wereld”-trailer, gaat nu vertellen waarom die wereld in zijn eigen leven niet werkte.

Hij houdt de microfoon vast en kijkt de zaal in. “Ik kom hier vandaag om een verhaal te vertellen. Ik denk dat de meesten van jullie mij wel kennen van YouTube. De meesten. Ja.” Een lach. En dan begint hij.

Hij vertelt over zijn doorbraak rond zijn vijftiende, zestiende: een paar duizend abonnees in een paar weken, geld dat begon binnen te komen, het besef dit is mijn doel: ik ga rijk worden, ik ga bekend worden, iedereen gaat me kennen. En, met een halve schouderklop richting de zaal: “Ik denk dat de meesten van jullie mij ook kennen. Dus ik heb het in die zin best goed gedaan.”

Maar dan keert hij het om. Wat je leven wordt als je geld en roem tot doel maakt: angst. Veel angst. Want elke video die niet goed bekeken wordt, voelt als een persoonlijke afwijzing. En als die angst er eenmaal is, ga je zoeken, in sport, in fitness, in nog harder werken. En als dat het ook niet is, ga je verdoven. Scrollen, drinken in coronatijd, weekend in weekend uit zuipen met vrienden. Het wordt stil in de zaal. Veel tieners herkennen iets in wat hij zegt. Niet noodzakelijk het bekend-worden-op-YouTube, maar de leegte, het scrollen, het verdoven, de leugen dat nog meer prestatie de oplossing is.

Hij vertelt verder. Zichzelf op de eerste plek zetten, nog harder werken, nog harder fitness. En dat liep uit op een breekpunt: hij verloor zijn relatie van zeven jaar. “Toen kwam ik erachter dat ik eigenlijk geen controle had in mijn leven. En dat was het moment dat God ingreep.”

Het begon met een warm gevoel, vertelt hij. Een ingeving dat hij een Bijbel moest gaan kopen. Waarom zou ik dat nou doen? Ik heb YouTube, ik heb zoveel andere dingen om mee bezig te zijn. Maar hij deed het toch. En hij begon te lezen. Het was lastig erin te komen, hij geloofde aanvankelijk weinig, dacht dit zal allemaal wel. Maar hij las door, naar het Nieuwe Testament, en kwam er heel snel achter: “Yo, dit is best wel Jesus spitting facts.”

De zaal lacht, maar het is geen losse lach meer. Het is de lach van herkenning. Hier staat een YouTuber die ze kennen van iets totaal anders, die met de taal van hun eigen leeftijd over Jezus praat, en die zegt dat het hem heeft veranderd.

“En ik moet eerlijk zeggen: het is geen makkelijke reis. Waarheid doet ook best veel pijn. Je moet een deel van jezelf loslaten. Heel veel gedachten en denkpatronen die je had, die kunnen gewoon niet meer bestaan. En het doet pijn om dat los te laten, want eigenlijk is de oude jij gewoon aan het sterven. Dat is een proces dat lang duurt. Ik zit er nog steeds middenin. Ik heb nog steeds heel veel verdriet en pijn.” Hij pauzeert. “Maar het licht in mij wordt steeds sterker. God maakt steeds meer sense bij mij. Het klopt steeds meer. En ik begin steeds meer rust te vinden, steeds meer vreugde, en steeds meer liefde voor de mensen om me heen.”

Tot slot kijkt hij de zaal in. “Ik kan zeggen, jongens: ik weet het zeker. God is gewoon echt. Ik zweer het. Iedereen die hier vanavond is, is hier sowieso met een reden. Dat geloof ik. Ik ben hier vroeger zelf twee keer geweest, en ik was één van die gasten die een beetje wilde rondkloten. Beetje achterin, niet luisteren. Ik had YouTube, ik verdiende geld, ik had hier helemaal geen zin in. En ik moet eerlijk zeggen: ik heb daar best veel spijt van. Had ik maar iets beter opgelet in die tijd.” Stilte in de zaal. “Dus mijn oproep: sta open. Bid vooral heel veel. En ik weet zeker dat jullie een fantastisch weekend gaan hebben.”

Wat hier zojuist gebeurde, is moeilijk in een paar zinnen samen te vatten. Een YouTuber die zelf jaren niet gelovig was, die voor honderdduizenden volgers het beeld van succes, vrijheid en roem heeft uitgestraald.. diezelfde Harm die een uur eerder nog letterlijk dat beeld speelde in de openingssketch.. staat hier nu op een podium voor honderden tieners en zegt: het maakte me leeg, ik heb God ontmoet, en het is geen sprookje. Voor de tieners die hem volgen op YouTube is dit geen abstract verhaal van een gastspreker. Het is iemand die ze al kenden, die nu iets vertelt wat ze nog niet kenden. En precies dat: een echte naam, een echt gezicht, een echte worsteling met geld, roem, leegte, en uiteindelijk Jezus, is voor veel tieners in deze zaal vanavond zomaar het belangrijkste moment van het weekend.

De band zet een lied in. Ik geloof in Jezus Christus. Ik geloof dat zijn bloed gevloeid heeft. Door zijn kruisdood ben ik nu vrij. De zaal zingt mee. Veel handen omhoog.

De talk van Godwin Arhin

Dan komt Godwin Arhin het podium op. De talk begint met humor: kip uit KFC, zijn vijf pleegkinderen, zijn vrouw Raishma, en het verhaal van hoe hij in Almere terechtkwam vanwege een wc-bril die rustig zakte. De zaal ligt dubbel. Maar achter de grap zit een serieus punt: God hoort de kleinste gebeden, en het leven dat Godwin dacht uitgevonden te hebben (topsport, NFL-droom, Amerika, alles op een rij) was niet het leven. Het echte leven begon pas toen hij in Almere kwam, toen God zei: vang kinderen op die niet meer thuis kunnen wonen. Binnen zes weken na zijn intrek woonden er zes pleegkinderen bij hem en Raishma in huis. Tieners die zij niet kenden en die hen niet kenden, maar die God aan hen had toevertrouwd.

Vanuit dat persoonlijke verhaal trekt hij de boodschap naar het thema. This is Living. Jezus zegt in Johannes: ik ben de weg, de waarheid en het leven. Hij zegt niet “ik ken een waarheid” of “ik heb over waarheid gehoord”. Hij zegt: ik ben de waarheid. En vandaag de dag, zegt Godwin, zijn er ontzettend veel stemmen die jou een andere waarheid proberen aan te praten. Klasgenoten, social media, TikTok, Instagram, soms zelfs stemmen binnen de kerk. Je bent niet goed genoeg. Je hoort er niet bij. Je moet zo zijn, je moet dat doen. Precies de stemmen die aan het begin van deze avond door de speakers kwamen. En de vraag is: wie van al die stemmen heeft gelijk? Wat zegt God eigenlijk over jou?

Hij neemt de zaal mee in het verhaal van Mozes. Een man met issues, een heethoofd, iemand die in zijn jonge jaren een verkeerde keuze maakte en moest vluchten. Iemand die opgroeide tussen twee werelden en zich nooit helemaal op zijn plek voelde. En precies bij die man, niet bij de heilige, niet bij de perfecte, maar bij de gevluchte moordenaar, verschijnt God in een brandende struik. God roept hem bij zijn naam. Mozes. Niet “moordenaar”, niet “mislukkeling”. Mozes. En hij zegt: de grond waarop je staat is heilig. Niet omdat Mozes heilig was, maar omdat God daar aanwezig was.

Tegen het eind van de talk landt Godwin bij Efeze 6: de wapenrusting van God. Paulus begint die opsomming, zegt hij, niet met het zwaard of het schild, maar met de gordel van de waarheid. De basis. Als je basis niet klopt, klopt de rest ook niet. En dus, op het moment dat de leugens om je heen klinken: je bent niet geliefd, je bent niet vergeven, je bent niet genoeg, je bent je verleden… gordel je dan met de waarheid. En de naam van die gordel is Jezus.

Hij sluit af met het lied I Speak Jesus, een lied waarin de zaal de naam van Jezus uitspreekt over alle situaties van angst, pijn en somberheid die een mens kan tegenkomen. Het is geen lied meer; het is een belijdenis. En dan nodigt Godwin iedereen uit die nog meer gebed nodig heeft om naar achter te lopen, naar het ministry-team. Tieners staan op uit hun vak. Sommigen alleen, sommigen met hun groepsleider mee. Achter in de tent staan de ministry-vrijwilligers in tweetallen klaar, de hele avond, om met iedereen die komt te bidden.

Na de afsluitende worship eindigt de meeting. Het is rond tien uur als de zaal langzaam leegloopt. The Box en de Snackcorner zijn geopend voor wie nog even wil hangen, een patatje wil halen, of munten wil scoren. Buiten zie je tieners in groepjes heen en weer naar de tenten lopen, sommigen druk pratend, anderen stil.

Een avond die binnenkwam.

En op dat moment, terwijl de tieners de tent verlaten, gaat mijn telefoon.

22.00 uur, een telefoontje van Alex

Het is Alex, teamleider security. “Lars, der binne hjir twa mannen fan ‘e gemeente; kinst efkes nei de EHBO-tinte komme?” (Fries voor: “Lars, hier zijn twee mannen van de gemeente; kun je even naar de EHBO-tent komen?”)

Twee meneren van de gemeente Opsterland. Toezichthouders, ook wel bekend als de boa’s, staan op het terrein. Ze zijn vriendelijk, ze zijn professioneel, en ze hebben hun werk gedaan: een onaangekondigde inspectie midden in het hemelvaartsweekend. Vorig jaar waren ze er ook en toen waren we met vlag en wimpel geslaagd. Dit jaar hadden ze een paar punten gevonden: gasfornuis moet vijf meter bij de wand vandaan, een paar slangen die niet optimaal werken, gasflessen voor de kookstellen in principe niet meer in de tenten (voor dit weekend nog toegestaan omdat er continu mensen bij staan), en volgend jaar geen bereiding meer in de tent maar in een aparte tent of snackwagen.

En dan komt de bom: per direct alle gasverwarmingen uit de tenten verwijderen. Wat al ruim 25 jaar Square de normale gang van zaken was, namelijk gasheaters in tenten als verwarming, viel ineens onder “open vuur” in de tent en was daarmee in één klap niet meer toegestaan. Twee opties, zeiden de boa’s: óf alles vanaf nu elektrisch verwarmen, óf externe luchtheaters die op minimaal vijf meter afstand van de tent staan en de warme lucht via een buis naar binnen blazen. Maar hoe dan ook: nu per direct alle branders uit en uit de tenten.

Het is tien uur ’s avonds. Vrijdagavond. Hemelvaartsweekend. Buiten is het steenkoud, ik weet niet meer precies hoe koud maar het zou die nacht 3 graden worden en door de regen en de wind voelt het nog kouder. We hebben net een meeting afgesloten waarin honderden tieners zijn opgewarmd, en over twee uur moet iedereen naar zijn tent. En de gemeente zegt dat alle warmtebronnen die we daar nu hebben staan, eruit moeten. Per direct.

Een nacht improviseren

Wat er daarna gebeurt is een van de scherpste herinneringen die ik aan dit hele weekend heb. Niet vanwege paniek, want die was er nauwelijks. Maar vanwege de snelheid en de rust waarmee een team om half elf ’s avonds, in stromende kou, een compleet nieuw verwarmingsplan in elkaar zet.

Met de teams logistiek, elektra en security gaan we direct in overleg. Mindert, onze techniek-coördinator, neemt de leiding op de elektra-kant. Eerste vraag: welke tenten kunnen we überhaupt elektrisch verwarmen met de aggregaten, kabels en aansluitingen die we hier hebben staan? Welke tenten zitten zo ver van een aggregaat dat we ze niet zonder ingrijpende aanpassingen kunnen voeden? En welke tenten zijn zo groot dat een elektrisch kachel sowieso niet voldoende warmte gaat geven?

Parallel daaraan gaat de telefoon. Naar leveranciers die we kennen, naar onze tentverhuurders (wellicht hebben zij kachels?), naar partijen waarvan we vermoeden dat ze om elf uur ’s avonds nog opnemen. En tot onze verbazing nemen ze op. Eén leverancier zegt: ik kom morgenochtend vroeg met de eerste set elektrische kachels. Ik zet er nu zelfs vier voor jullie klaar, kom maar halen. Een ander: ik kan dieselkachels met buis leveren: industriële luchtheaters die buiten de tent staan en de warme lucht via een dikke slang naar binnen blazen. Precies de externe oplossing waar de boa’s het over hadden. We springen gelijk in de bakwagen om de eerste set kachels op te halen voor de EHBO-tent, want daar moet sowieso vannacht warmte zijn.

Om vijf voor twee ’s nachts staat het kachelplan. Mindert appt het rond in de teamapp:

Het is ondertussen twee uur ’s nachts. Vrijdag op zaterdag. En het probleem dat om tien uur ’s avonds nog onoplosbaar leek, is nu gereduceerd tot een lijstje van zeven tenten met daarachter precies de oplossing die voor elke tent gaat werken.

De medewerkers die mee aan tafel zaten, gaan naar bed. De leverancier van de elektrokachels komt morgenochtend vroeg. De dieselkachels worden om 10.00 uur geleverd op het terrein. Het is dan nog niet warm, maar het wordt warm. En het mooiste van dit alles: als het goed is heeft geen tiener er iets van gemerkt.

Wat ik daar ’s nachts heb geleerd

Twee dingen wil ik kwijt over die avond, omdat ze veel zeggen over hoe Square gedragen wordt.

Het eerste is: ik heb ontzettend veel respect voor de manier waarop de toezichthouders hun werk hebben gedaan. Het was hun taak om strikt te zijn, en dat waren ze ook. Maar ze waren ook redelijk en meedenkend: het gasfornuis mocht voor dit weekend nog blijven mits er continu iemand bij stond, gasflessen in de tent werden voor nu gedoogd. Ze hadden ook keihard alles kunnen verbieden. Dat deden ze niet, omdat ze zagen dat we serieus werk maken van veiligheid en bereid waren om per direct te handelen. Dat verdient waardering. Niet alleen van mij, maar van iedereen die op een evenement met een vergunning werkt.

Het tweede is: een crisis test je organisatie. Niet de werkbespreking van maandagochtend, maar elf uur ’s avonds in de regen, met een eis van de gemeente en een paar honderd tieners die over twee uur in slaap moeten kunnen vallen in een tentje. Wat ik die avond zag, was een team dat zonder commando’s, zonder hiërarchie, zonder lange vergaderingen gewoon ging staan en deed. Mindert die direct met aggregaatberekeningen kwam. Alex die kalm de boa’s te woord stond en mij erbij belde. De teamleden uit de logistiek-app die meedachten en regelden. Leveranciers die om middernacht hun telefoon opnamen. En een kachelplan dat om twee uur ’s nachts rondging in de groepsapp, met daaronder rustig “Elektrisch is geregeld.”

Dit is ook This is Living. Niet alleen de openingssketch, het feestje in de meetingtent en de getuigenis van Harm, maar ook de nacht waarin een groep mensen weigert het op zijn beloop te laten en samen schouder aan schouder de boel oplost. Toen ik om half drie naar mijn eigen slaapplek liep, was het nog steeds koud. Maar ik wist: dit komt goed. Morgen komt er een dag, en hij komt er warm.

Ik zie voordat ik ga slapen nog dat Square ook morgen weer groot in de Leeuwarder Courant staat met 4 mooie getuigenissen.

Prachtig, toch?

Morgen (zaterdag) staan twee diensten en de festivalmiddag op de planning. Maar daarover meer in het volgende deel.

Vanaf acht uur druppelen de eerste tieners en groepsleiders de cateringtent binnen voor het ontbijt. Slaapwarrige koppen, sommigen met opgezette ogen van het kort slapen, anderen verbazend fris. Tegen half tien is iedereen op de been en stromen de tieners naar de dienstentent voor Meeting 2 met David Lodder.

En dan rolt de vrachtwagen het terrein op met de dieselkachels op een kar. Alle teams staan al klaar. De kachels worden uitgeladen, de slangen worden aangesloten op de Talkzone en The Box, en de eerste warme lucht wordt door de dikke buizen de tenten in geblazen. Buiten draaien de dieselkachels ruim op vijf meter afstand, volledig binnen de regels van de toezichthouders. Binnen wordt het warm. De elektrische kachels in het Meeting Café, The Lounge, de Mediatent, de Office en backstage zijn ondertussen al aangesloten en draaien volop. Er zijn zelfs extra kachels geleverd door de leverancier, waardoor we net wat flexibeler zijn in het hoe, wat en waar. Het kachelplan dat om twee uur ’s nachts in de groepsapp werd rondgestuurd, is nu praktijk.

Terwijl honderden tieners de dienstentent in lopen, begint op de rest van het terrein een tweede ritme. De vrijwilligers en partnerbedrijven die straks de festivalmiddag gaan draaien, zijn al aan het werk. Bij het sport- en spelweiland wordt de stormbaan opgeblazen en getest, en worden de rodeostier en de Kop van Jut neergezet. Bij The Box staat het team van De Kas onder leiding van Angela hun escaperoom op te bouwen. Bij het Meeting Café wordt het grasveld klaargemaakt voor Kamp van Koninkrijk van Operatie Mobilisatie. Het mobiele podium naast de dienstentent wordt opgebouwd voor Square Got Talent en de dansuitvoering van Salvation Dance Center. Terwijl binnen in de tent honderden tieners gaan zingen, bidden en luisteren, draait buiten een complete festivallogistiek warm.

De opening van de meeting

De band trapt de meeting af met een swingend, aanstekelijk ochtendlied over de vreugde die God elke nieuwe dag geeft, met daarachteraan een bekend, uptempo kinderlied. Een arrangement waar de zaal binnen drie minuten op staat te springen. Het is een vorm van energie die je nergens anders zo ziet: een paar honderd tieners die om half tien ’s ochtends, na een nacht waarin sommigen amper twee uur sliepen, alsnog met de handen in de lucht staan te zingen en te springen.

De hosts openen de meeting. “Hebben jullie een beetje goed geslapen vannacht? Steek even je hand op als je langer dan vijf uurtjes geslapen hebt.” Een aardig aantal handen. “En als je korter dan twee uurtjes geslapen hebt?” Veel meer handen dan ze had verwacht; onder hen een groepje waarvan duidelijk drie tieners samen de hele nacht hebben doorgehaald. “Serieus? Wie heeft er helemaal niet geslapen vannacht?” Nog een paar handen. Een knipoog: “Jullie redden jezelf maar. Maar het komt goed.”

Dan is het tijd voor de jaarlijkse Square-traditie: de jarigen van het weekend worden uitgenodigd op het podium. Een handjevol tieners en een paar medewerkers schuifelen naar voren, sommigen verlegen, anderen met breed gezicht. De hele zaal zingt voor ze. Daarna is het tijd voor het volgende Squario-spel. Twee meiden en twee jongens komen op het podium voor een Just Dance-battle. Op de schermen verschijnt het bekende kinderlied “Je hart is net een huisje waar het gezellig is”, en de vier dansers moeten de choreografie zo goed mogelijk volgen. Ze gaan los. De meiden gooien er een dansvariant overheen waarmee de jury uiteindelijk de meiden de overwinning toekent. De tussenstand komt veel dichter bij elkaar. De meiden hebben hun belofte van gisteravond ingelost.

Het getuigenis van Thirza

Thirza, een van de hosts die de zaal nu kent van haar enthousiasme bij Squario en alle aankondigingen, loopt naar voren. Niet meer als host. Als zichzelf. Op haar gezicht is duidelijk te zien dat dit een ander soort moment is dan het Just Dance-spel waarvan ze net presentator was. Ze houdt de microfoon vast, kijkt de zaal in, en zegt: “Ik vind het best wel spannend. Ik vind het oprecht eng. Ik heb met een potje gejankt vanochtend, niet best.” Stilte. “Maar weet je, dat hoort er ook bij. En dat is ook This is living.”

Ze begint met te zeggen wie ze is naast het enthousiaste meisje op het podium. “Ik heb ook een hele serieuze kant. Ik denk heel diep. Ik denk veel na over filosofie. Over of er een vrije wil bestaat, of God bestaat, dat soort dingen.” En dat diepe denken, vertelt ze, kwam in december 2024 op een punt waarop ze tot een conclusie was gekomen. “Toen dacht ik: christenen zijn supernaïef. Als de Thirza van 2024 hier zou staan, dan zou zij de zaal in kijken en denken: ‘oh oh, al deze christenen, ze aanbidden een God die niet bestaat’. Ik heb zelf ook in die God geloofd, maar ik weet nu wel beter. Die passie die christenen ervaren, dat is gewoon een brein-dingetje. Er worden bepaalde dingen aangemaakt in jouw brein en dan voel je geluk. Het zijn naïeve chappies die hun gevoel volgen en die logica en reden wegdoen.”

Een paar tieners in de zaal kijken op. Hier staat een host van Square te vertellen dat ze nog geen anderhalf jaar geleden vond dat iedereen in deze tent zich vergiste. En dan blikt ze terug naar vroeger. Hoe ze opgroeide in een christelijk gezin met twee broers en een zus. Hoe ze als tiener een grote passie voor Jezus had. Hoe ze zich op haar vijftiende liet dopen. En hoe op precies die dag, het moment dat ze besloot zich helemaal voor Jezus in te zetten, een eerste zaadje van twijfel in haar hart werd gezaaid. Een hele stille gedachte die zei: Thirza, jij staat nu op het punt om je helemaal in te zetten voor Jezus. Maar wat nou als God niet bestaat? Wat nou als datgene waar jij 100% voor gaat, gewoon niks is?

“Ik weet niet hoe”, zegt ze, “maar ik had de leugen in mijn hoofd dat het ergste wat jij kunt doen als christen, twijfelen is. Dus zodra die gedachte boven kwam, dacht ik: oh shoot, dit mag niet, dit is fout, dit is zonde, hoe kijkt God naar mij als ik twijfel? Dit kan niet. Vijf jaar lang heb ik gezeten met twijfels die ik wegstopte.”

En dan komt het beeld dat een paar van de tieners die ochtend niet meer zullen vergeten. “Je hebt vast wel eens gehoord dat je hart wordt vergeleken met een huis. Net nog tijdens Just Dance. In mijn huis, in mijn hart, had ik een kelder met een deur. Elke keer wanneer de gedachte boven kwam van Thirza, jij bent alleen maar gelovig omdat jij zo bent opgevoed, pakte ik die gedachte op. In plaats van die gedachte te bespreken met God, liep ik naar de kelder van mijn hart. Deur open. Gedachte erin. Deur dicht. Boem. Niet meer aan denken.” En in de bus naar school: als God zo’n goede God is, waarom is er zoveel ellende? Kelder. Op de fiets: geloof ik alleen omdat ik zo ben opgevoed? Kelder. Wat als die christenen het allemaal mis hebben? Kelder.

En de kelder werd voller. En voller. En voller.

Ze vertelt over een moment in haar stille tijd dat ze nooit zal vergeten. Ze had net gebeden, ze had God groot gemaakt voor wie hij is, ze had de Bijbel gelezen, en stond gewoon een beetje chill met de Heer. Life is good. En toen kwam er weer een stukje twijfel boven. Standaard reactie: deur open, gedachte erin, deur dicht. Maar toen kwam er een andere gedachte boven. Een gedachte die ze direct herkende als niet van haarzelf. Een stem die zei: “Thirza, als jij niet dealt met je twijfel, dan komt er een moment dat het jou helemaal overneemt. Als jij niet dealt met je twijfel, dan gaat jouw twijfel dealen met jou. Het is goed dat je onderzoekend bent, maar onderzoek het dan ook echt in plaats van je te laten leiden door angst en het weg te stoppen.”

“En ik hoorde die gedachte”, zegt Thirza, “en ik keek naar boven en ik zei: ‘Ja Heer, ik vind het logisch om mijn twijfels te bespreken, maar ik durf het niet. Mijn hart zat zo vol met angst voor mijn eigen denken dat ik zei: nee, nee’.” Ze ging weer terug naar haar oude patroon. Deur open, deur dicht. Weken, maanden lang.

Tot een zondagmiddag aan de koffie, waarop haar broer terloops vertelt dat een kennis het geloof heeft verlaten. De grootste angst van Thirza’s leven werd werkelijkheid. “Toen ik dat hoorde, barstte die deur, die kamer, helemaal open. Het barstte over mij heen. En ik was de controle compleet kwijt.”

Ze werd overspoeld door alles wat ze had weggestopt: twijfels, scepsis, paniek, wanhoop. Ze ging op zoek naar de waarheid in de andere richting. Atheïstische literatuur. Online debatten tussen wetenschappers en gelovigen. Boeken over de oerknal. Filosofieën waarin God niet centraal staat. “Want ik dacht: ik wil de waarheid weten. En die christenen, die hoef ik niet, die volgen gevoel, die volgen niet hun verstand.” Dat was december 2024. Toen zei ze tegen zichzelf: ik hoef God niet meer en ik loop bij hem weg.

Maar op het moment dat ze die keuze maakte, kwam er weer een gedachte boven, en ook deze herkende ze als niet van haarzelf. “Thirza, jij handelt nu niet objectief. Jij volgt nu niet de feiten. Jij bent gewoon een meisje dat heel bang is en heel teleurgesteld is geraakt in het geloof, en jij handelt nu vanuit teleurstelling.” En precies omdat ze zo oprecht was in haar zoektocht, kon ze die gedachte niet wegduwen. Want, zegt ze in de zaal: “Als je handelt vanuit teleurstelling, kom je nooit bij de waarheid. Dan laat je je leiden door je eigen gevoel.”

Ze zegt het bij wijze van pauze: “Ik ben heel dankbaar voor dat moment.”

En toen kwam er weer een soort kiertje open. De paniek en wanhoop maakten langzaam plaats voor iets anders. Voor verlangen. “Ik had Jezus immers gekend. Ik had zo’n diepe liefde voor hem. En anderhalf jaar lang was dat allemaal weggevallen. Mijn doel was weg. Mijn identiteit viel weg. Mijn fundament was weg. Ik had geen vaste grond meer om op te staan. En toen dacht ik: wie ben ik dan nog, en waar moet ik dan nog heen?”

Wat volgt is het gedeelte van haar verhaal dat het diepst landt. Ze gaat dwars in tegen de oppervlakkige manier waarop er soms over Gods liefde wordt gepraat. “Als jij denkt: ‘oh ja, die liefde van Jezus, daar wordt zo oppervlakkig over gepraat’, dan ken je de liefde van God nog niet. Ik miste zijn karakter. Het feit dat de God der goden naar de aarde is gekomen om de voeten te wassen van de discipelen, dat is insane. Ik verlangde naar dat stukje van wie hij is. Naar zijn karakter. Naar wat ik ooit had gekend, en waar ik mijn rug naar toe had gekeerd.”

Maar tegelijk: paniek. “Ik dacht: nee, ik wil nu omdraaien naar Jezus, ik wil weer terug. Maar dat kan niet, want die christenen zijn naïef. Maar toch verlang ik zo naar Jezus. Ik zat zo in een tweestrijd. Het was pure paniek. Ik wil Jezus, maar ik wil niet naïef zijn. Ik wil de waarheid. Is Jezus dan de waarheid?”

Het was uiteindelijk niet een argument dat haar omdraaide. Het was niet een bewijs. Het was een ontmoeting met Gods karakter. Ze leest een boek van een schrijver die exact uitlegt waar zij doorheen ging: dat ze zich liet leiden door angst en teleurstelling. “Op dat moment gingen mijn ogen open. En ik dacht: ik zeg wel dat ik met feiten bezig ben en met wetenschap, maar eigenlijk ben ik gewoon een bang meisje die zo bang is voor haar eigen diepe denken.”

Ze had ervaren dat God tegen haar zei: “Thirza, jij denkt heel onderzoekend, dat is mooi. Maar kijk gewoon naar wie ik ben. Kijk naar mijn karakter. Naar het feit dat ik jou liefheb. Naar wat ik heb gedaan.”

“Dat was het punt dat ik dacht: Jezus, ik wil weer bij u komen.”

Pas afgelopen augustus, vertelt ze, is ze met beide voeten weer bij Jezus aangekomen. Acht maanden geleden. Niet jaren. Niet in een ver verleden. Acht maanden geleden, en hier staat ze, op een podium voor een paar honderd tieners, om eerlijk te zijn over hoe dichtbij het verhaal nog ligt. “Ik kan alle antwoorden niet vinden. Bewijs zul je ook niet vinden. Er is een aspect wat geloof heet. En dat geloof komt met het feit dat je Jezus leert kennen en je hartsgesteldheid wordt omgedraaid.”

En ze maakt nog een belangrijk onderscheid voor de zaal. Antwoorden zoeken is goed. Je geloof onderbouwen is goed. Je moet weten waarom je iets gelooft. “Maar wanneer je je fundament bouwt op antwoorden en wetenschap alleen, dan zul je altijd een belangrijk aspect missen. En dat is de heiligheid en de liefde van God.”

Ze sluit af met twee lessen voor de zaal.

De eerste: als er gedachten of struggles bij je naar boven komen, twijfel, onzekerheid, verslaving, wat het ook is, doe dan niet wat zij deed. Stop ze niet in de kelder. “Erken de struggle naar jezelf toe. Beken de struggle naar God toe”, en daar ging ze zelf de meeste mist in, geeft ze toe. “Mijn godsbeeld was niet helemaal goed. Ik dacht: oh, ik schaam me voor God, God wil mij niet hebben als ik twijfel. Dikke onzin. Dikke onzin. God weet het al en hij houdt ontzettend veel van jou.” En als derde: bespreek het met mensen om je heen die stevig staan in het geloof. Square is daar volgens haar een uitgelezen kans voor. Erken, beken, bespreek.

De tweede les is een uitnodiging: twijfel mag. “Twijfel mag. Als je denkt: ‘is het geloof wel waar?’, onderzoek die gedachte. God vindt het heerlijk dat jij zo onderzoekend bent, dat jij twijfels hebt, zolang je hem daarin betrekt. Sterker nog, het is een opdracht van elke christen om te begrijpen waarom jij gelooft in Jezus. Want God zegt: ‘heb de Heer uw God lief met heel uw hart, heel uw ziel, en met heel uw verstand’. Met heel je verstand. Dat staat er niet voor niets.”

Een lange stilte volgt. Thirza loopt onder een groot applaus van het podium af. Dit kwam wel even dichtbij.

Worship

De band zet in met een lied dat draait om één belijdenis en de bevrijding die het kruis van Jezus brengt. De zaal zingt mee. Daarna This is Living van Hillsong, het themalied dat ook gisteravond de meeting opende, maar dat na het verhaal van Thirza ineens een andere lading heeft.

Dan een rustig moment. Vanaf het podium nodigt aanbiddingsleider Rebekka de zaal uit om in stilte zelf woorden te zingen of te bidden naar God toe. Geen vaste tekst, geen instructie. Het wordt stil in de tent. Hier en daar hoor je een tiener zachtjes meezingen, anderen staan met hun ogen dicht, sommigen op hun knieën. Een onverwacht intiem moment voor ’s ochtends half elf.

De talk van David Lodder: stuurman op zee

David Lodder wordt in een video geïntroduceerd als personage uit een spel. Deze begint met een persoonlijke opsomming van alles waar hij niet zonder kan: zijn vrouw, zijn kinderen, zijn vogelspin Pepper, Texel, de zee, zijn surfboard, Jelly Belly, Tum Tums, Haribo banaantjes, zijn gitaar, het bordspel Wingspan, boeken, de Bijbel, en bovenal Jezus. Het lijkt wel een rap zo snel praat hij. Daarna landt hij bij het thema. This is Living. Dit is leven. En het beeld waarmee hij vandaag werkt, is dat van een boot.

David komt het podium op, met iets in zijn handen waar de zaal vooraan al om moest lachen toen hij het er heen droeg: een opgepompte rubberboot. David is voorganger op Texel, en het beeld van een boot is voor hem geen metafoor maar zijn werkelijkheid. “Als ik morgen terug wil naar huis, dan moet ik eerst de boot nemen voordat ik thuis ben.”

Hij vertelt een verhaal dat hij in een Amerikaanse kerk heeft horen vertellen door een oude man, een gastspreker op een zondagavond. Een vader, zijn zoon en een vriend van die zoon gingen vissen op zee. Een hevige storm sloeg toe, een gigantische golf sloeg over de boot, en alle drie de mannen werden in het water geworpen. De vader wist als enige weer in de boot te klimmen, en daar trof hij maar één reddingsboei aan. Hij stond voor een onmogelijk besluit. Zijn zoon kende Jezus. De vriend van zijn zoon nog niet. In een fractie van een seconde gooide de vader de reddingsboei naar de vriend, en zag zijn eigen zoon verdrinken.

De zaal wordt stil. David haalt diep adem en doet de slotzin van de gastspreker na: “Ik ben vandaag hier om te vertellen dat ik misschien wel het beste van iedereen weet hoe God zich gevoeld moet hebben toen hij zijn zoon Jezus opgaf. Want ik”, zei de oude man, “bén die vader die op die dag mijn zoon zag verdrinken. En die vriend van die zoon, dat is nu jullie dominee.”

Dat is de eerste hoofdgedachte van Davids talk: als je voor Jezus kiest, grijp je de reddingsboei van God de Vader. En God trekt je uit het koude water van de zonde en de dood, veilig in de boot. Dit is leven. Eeuwig leven.

Maar dan opent David een tweede laag, en dat is waar zijn talk verbindt met het getuigenis van Thirza. “De boot zelf is nog op open zee. We zijn nog onderweg naar de veilige haven, naar de eeuwigheid waar Jezus is, waar geen pijn en geen verdriet meer zijn. Maar zolang we daar nog niet zijn, bevinden we ons op open zee. Wélwaar in de boot. Maar het kan soms behoorlijk stormen op zee.” Hij noemt Thirza bij naam. “Wat een paniek moet het geweest zijn in haar leven, terwijl ze Jezus kende, terwijl ze gedoopt was. Het kan soms zo stormen in je leven.” En daarmee stelt hij de vraag waar zijn talk om draait: hoe ga je daarmee om?

Hij leest Efeze 4 vers 14: het doel is dat we geen onmondige kinderen meer zouden zijn, heen en weer geslingerd door de golven, meegesleurd door elke wind van leer, door bedrog dat tot dwaling verleidt. Paulus begint, zegt David, met te beschrijven wat niet het doel is van ons leven: dat je levensbootje als een reddeloos vaartuig stuurloos ronddobbert op de oceaan van deze wereld, heen en weer gegooid door leugens. “Je bent niet goed genoeg. God houdt vast niet van je, want je maakt nog steeds fouten. Je moet beter je best doen om de liefde van God te verdienen. Of: als je gedoopt wordt, mag je niet twijfelen.” Allemaal leugens, zegt David. En leugens die geloofd worden, maken een leven dat geen living meer is, maar surviving. Heel veel mensen overleven hun leven. Dat is niet wat Jezus heeft bedoeld.

En dan komt de illustratie die de meeting onvergetelijk maakt. David roept Jelmer naar het podium. Jelmer, een van de hosts, klimt op aanwijzing van David in de rubberboot. De zaal wordt uitgenodigd om “de golven” te zijn. Een paar honderd tieners verzamelen zich rondom de boot, dragen Jelmer met boot en al de zaal in, en gooien hem in een Mexican wave-stijl heen en weer door de hele tent. Jelmer wankelt, klampt zich vast aan de boord, lacht zenuwachtig. Het beeld is letterlijk: een mens in een bootje, stuurloos op de golven. De zaal joelt. En ondertussen, op het podium, kijkt David rustig toe en zegt: “Dit is wat het is om je leven niet aan Jezus te hebben gegeven.”

Vervolgens kantelt hij de illustratie. Een anker wordt erbij gehaald. Het anker symboliseert in Davids beeld: verankerd zijn in Jezus, in de waarheid van God, ook als de stormen komen. Want de stormen komen. Vroeg of laat in elk leven. En de vraag is niet òf, maar of je dan een anker hebt om je vast te grijpen.

Drie oproepen

Aan het einde van zijn talk doet David drie oproepen. Hij neemt er de tijd voor.

De eerste is voor de tieners die de reddingsboei nog niet hebben vastgegrepen: die nog geen ja hebben gezegd tegen Jezus, die vandaag voor het eerst willen kiezen om hun leven aan hem te geven. David bidt voor hen een gebed voor, zin voor zin, dat ze hardop mogen nabidden. Here Jezus, hier ben ik. Ik geloof dat U mijn redder bent. Ik geloof dat U voor mij bent gestorven voor mijn zonden en mijn fouten. En ik erken dat ik U nodig heb als mijn redder en mijn koning, als mijn kapitein. Ik geef mijn leven aan U. In de zaal staan tieners die meebidden, en daarna lopen ze rustig naar achteren, naar het ministry-team. Een aantal van hen heeft vandaag, op zaterdagochtend Square 2026, de belangrijkste keuze van hun leven gemaakt.

De tweede oproep is voor wie het anker van God vast wil grijpen: voor wie zegt ik zit in een storm, mijn leven is één grote storm, ik kan de rust niet vinden, of ik geloof in leugens en ik wil daarvan loskomen. Ook deze groep wordt uitgenodigd om naar de ministry te lopen. David refereert nog even aan het beeld van Godwin gisteravond: de zak vol leugens die je op je rug meedraagt en die je mag afleggen.

De derde oproep is anders dan de andere twee, en die heeft David zelf duidelijk op het hart gekregen tijdens het getuigenis van Thirza. “Misschien heb je je herkend in haar verhaal. Misschien ben jij ook een persoon die onderzoekend is, die graag wil weten hoe het zit. Je vindt het hartstikke fijn om op Square in de flow mee te gaan, maar je wil het ook kennen. Je wil net als ik die Bijbel verslinden. Je wil hem opeten.” Hij roept de tieners die dit verlangen herkennen, of die graag dit verlangen willen hebben, naar voren. “Kom snel naar voren en kies ervoor om verankerd te zijn in de waarheid van God.” Een groep tieners loopt naar het podium. Aan een aantal van hen geeft David symbolisch een Texelse Bijbel met markeerstiften erbij: “Ik wil van je horen, en ik wil zien dat die Bijbel helemaal volgekalkt is. Afgesproken?” Hij bidt vervolgens voor deze groep. Bidt zegen uit. Bidt dat hier zendelingen, voorgangers, leiders van de volgende generatie staan. Bidt dat God hen op plekken zal brengen waar ze nu nog niet van durven dromen.

Drie groepen, drie oproepen, drie verschillende reacties op één meeting. Achterin de tent ontstaat een drukke, maar stille beweging van tieners die naar de ministry-tent lopen. De ministry-vrijwilligers staan klaar in tweetallen. Klaar voor de tieners om ze met open armen te ontvangen.

Slot

De band sluit af met een lied over vertrouwen op God als Redder die nooit zal falen. De zaal zingt mee, sommigen nog met natte ogen. Thirza en Jelmer nemen aan het eind van de meeting nog één keer de microfoon. “Er hebben hier nu tieners de belangrijkste keuze van hun leven gemaakt. Op dit moment wordt er in die tent gebeden, worden er in die tent dingen vrijgezet. Is God aan het werk. En dat wil God ook bij jullie doen. Als er nog iets is, wacht dan niet tot zondag. Ga nu naar die ministry-tent.” Een laatste mededeling: hierna gaat iedereen direct naar het InTeam-moment met zijn groepsleider, en nee, er komt geen slotlied. Dit is geen meeting om daarmee af te ronden. Dit is een meeting om mee de tent uit te lopen en met je groepje door te praten.

11.30 uur, InTeam

Buiten is het inmiddels droog en de zon komt voorzichtig door. De tieners verspreiden zich over het terrein met hun groepsleider voor het InTeam-moment van een uur. Het is een ander soort InTeam dan dat van gisteren. Toen ging het over kennismaken en de toon zetten. Nu gaat het over wat er net binnen in de meeting is gebeurd. De groepsleiders hebben in hun leidersboekje een aantal vragen meegekregen voor dit moment, maar de meeste merken dat de vragen vandaag minder nodig zijn dan ze dachten. De tieners hebben zelf al genoeg te vertellen. Wat raakte je? Bij welke oproep stond je op? Wat herken je in het verhaal van Thirza? Hier en daar zie je een groepje waar één tiener huilt en een ander een arm om zijn schouder slaat. Hier en daar zie je een groepje dat alleen maar lacht en napraat over de boot met Jelmer. Allebei goed.

12.30 uur, lunch

Om half één opent de cateringtent voor de lunch. Voor de medewerkers ging het eten al een half uur eerder van start; voor de tieners en groepsleiders draait de keuken vanaf nu. Een rustig maaltijdmoment, anders dan gisteren. Vandaag is iedereen op tijd, iedereen heeft droge kleren aan, en de stemming is duidelijk anders. Aan de tafels wordt nagepraat. Hier en daar zit een tiener stil voor zich uit te kijken, verderop lopen er nog steeds een paar tieners de gebedstent in en uit.

Op het terrein loopt ondertussen alles op volle toeren toe naar half twee. Annemieke coördineert de middag en vliegt over het terrein om te checken of alles klaar staat en loopt. Het team van Ruth legt na de lunch de laatste materialen klaar in de cateringtent, het sport- en spelweiland staat in volle glorie opgesteld, het mobiele podium wordt getest en op alle plekken op het terrein is reuring. De eerste spreker voor de seminars komt net aan. Salvation Dance Center is gearriveerd om de dans aan te leren aan de tieners. Meeting Café opent het snoepwinkeltje, en her en der verzamelen er al groepjes tieners die hun activiteit niet willen missen!

Binnen no time transformeert het terrein in een complete festivalmiddag. Maar daarover meer in het volgende deel.

Na de intense ochtend en een smakelijke lunch slaat de middag een heel andere toon aan. De bruisende festivalmiddag begint. In de voorgaande jaren konden de tieners zich inschrijven voor slechts 1 activiteit. Dit jaar is het voor het eerst een open middag, dus de tieners en hun groepsleiders bepalen zelf wat ze wanneer doen. Ze mogen ook meerdere activiteiten doen. Alles kan en mag, er is voor ieder wat wils! Op het sport- en spelweiland: de stormbaan waar koppels tegen de klok overheen racen, de rodeostier, de Kop van Jut, levend sjoelen, levend tafelvoetbal, en knock-out voetbal en volleybal. In de cateringtent is de Creatent met canvas, armbandjes, sleutelhangers en bag charms, naast de Bible Art-tafel waar je je eigen Bijbel of boekenlegger kunt versieren. Bij The Box loopt de hele middag de Escapehunt van De Kas, onder leiding van Angela: een escaperoom waarbij er op je gejaagd wordt. Op het grasveld bij het Meeting Café draait Kamp van Koninkrijk van Operatie Mobilisatie, een sportieve uitdaging met een geestelijke laag. En in de Medewerkerstent zijn er twee talks voor wie zijn tanden ergens in wil zetten: Orlando Bottenbley over de wederkomst van Jezus, en @Jaap Kramer over Er is bewijs!, over hoe je antwoord geeft op kritische vragen van je vrienden. Er zijn pannakooien, een kantelmuur, spikeball, en overal op het terrein liggen ballen voor wie even een balletje wil trappen. Het Meeting Café is deze middag ook geopend, met de ontprikkelplek, de eindexamenhoek en Tune-in Art rond het thema Be still and know that I am God.

Het is een fijne, ontspannen middag. Gewoon een terrein vol tieners die hun eigen ding doen. Heerlijk! En rond drie uur breekt eindelijk de zon door. Na een vrijdag vol regen en een steenkoude nacht konden we voor het eerst dit weekend met elkaar buiten in de zon zitten. Op het podium naast de dienstentent zijn er uitvoeringen van Square Got Talent, een dansuitvoering van Salvation Dance Center om vier uur, en daarna worship en sing-in met gitaar in de namiddagzon. Op het sport- en spelweiland sluit de stormbaan af met een winnaarsrun van de snelste koppels. Om vijf uur loopt de middag af, en heeft iedereen even tijd om te chillen voor het avondeten. Vanavond eten we nasi en bami!

20.00 uur, meeting met Martin Dol

Na het eten loopt het terrein weer vol richting de dienstentent voor de derde meeting van het weekend. De hosts openen met een compliment dat ze hebben doorgekregen van het logistiek-team: het veld ziet er netjes uit, de blikjes en flesjes worden opgeruimd, en daar zijn we dankbaar voor. Ook delen ze een observatie over de meetings zelf: als er iemand spreekt of een getuigenis vertelt, is iedereen stil en aan het opletten, en dat is mooi om te zien! Dan een kort gebed, en de meeting begint.

We starten met twee programmaonderdelen. De uitslag van de Square Games van gisteren wordt bekendgemaakt door Johan en Evert: ondanks de afgelaste middag had één groep alsnog alle onderdelen weten af te ronden, de freeze moments meegepakt en het eindspel gespeeld en gewonnen. Ook de spelleiders krijgen een groot applaus, want waar veel tieners gisteren in de regen wegvluchtten, bleven 35 spelleiders drijfnat staan tot de laatste deelnemer geweest was. Daarna nog een Squario-spel met bekertjes omgooien, jongens tegen meiden, waarmee de tussenstand verder wordt aangevuld.

Een getuigenis

De hosts kondigen vervolgens het getuigenis aan van een groepsleider van 22, die zelf al vele jaren naar Square komt. Ze vertelt over haar vriend, die ze op het strand leerde kennen. Hij was eerst niet gelovig, en dat leverde strijd op, want ze stonden heel anders in het leven. Een paar keer stonden ze zelfs op het punt om uit elkaar te gaan. Ze heeft veel gebeden, veel geworsteld, veel geleerd om op God te vertrouwen. En langzaam zag ze hem veranderen: hij ging de Bijbel lezen, ging zich erin verdiepen, en kwam tot geloof.

In het najaar liet hij zich dopen. Een prachtig moment. En direct na zijn doop ging hij op zijn knieën en vroeg hij haar ten huwelijk. Het was, zoals zij het zelf zegt, een perfect moment.

Maar het verhaal stopt daar niet. Een paar maanden later kreeg hij slecht nieuws van de dokter: een ernstige ziekte, met een zwaar behandeltraject. Ze vertelt eerlijk over haar eerste reactie: de angst, de gedachte aan de dood, de wanhoop dat dit er nu óók nog bij moest komen, net nu ze trouwplannen maakten en een huis hadden gekocht. “Ik dacht: Heer, waarom moet het nou op deze manier?” Maar in plaats van zich van God af te keren, kozen zij samen ervoor om zich juist op hem te richten. Ze baden, ze gaven het uit handen, ze bleven hopen. Hij reageerde goed op de behandeling, zo goed dat zelfs de artsen verbaasd waren, en zij ziet daar Gods hand in. Ze sluit af met een eerlijke en kwetsbare conclusie: “We hadden ook kunnen zeggen: met God hoeven we niks meer te maken te hebben, want het was zoveel ellende. Maar we zijn juist zo blij dat we onze hoop op hem zijn blijven houden. Ik zou niet weten hoe we het zonder God moesten doen.” Het is, zegt ze, de realiteit van een gebroken wereld. En juist door de moeilijkheden heen is haar vertrouwen op God sterker geworden dan ooit.

Een verhaal dat niet eindigt met “en toen kwam alles goed”, maar dat midden in de onzekerheid staat en toch over hoop gaat. Dwars door alles heen is God erbij. De band nodigt iedereen uit om te gaan staan en God te aanbidden.

Worship

Een blok worship volgt. Liederen over vrijheid, over de naam van Jezus die de golven stil maakt, over dode dingen die weer tot leven komen. De zaal zingt mee. Na de intensiteit van dit getuigenis voelt de aanbidding als een plek om alles even neer te leggen.

De talk van Martin Dol: de verloren zoon, en de andere verloren zoon

Dan komt Martin het podium op. Net zoals bij iedere talk begint deze ook weer met een introvideo van een gamepersonage. Dit keer vertelt een geanimeerde Martin Dol met een persoonlijke opsomming: hij kan niet zonder zijn gezin, niet zonder zijn vrienden, niet zonder lekker eten, niet zonder lezen, niet zonder lesgeven, en, heel eerlijk, niet zonder zijn telefoon. Soms pakt hij die er zelfs bij terwijl hij het eigenlijk helemaal niet wil. En bovenal kan hij niet zonder Jezus. Daarmee stelt hij meteen de vraag die onder zijn hele talk ligt: wie ben ik nu eigenlijk? Een vader, een man, een vriend, een spreker, een verslaafde? Of een kind van God?

Hij geeft de zaal een advies vooraf: luister vanavond niet alleen naar de woorden die hij uitspreekt, maar naar wat de Heilige Geest tegen jou persoonlijk zegt. Als je je onrustig voelt, als er gedachten naar boven komen, als bepaalde gevoelens zich van je meester maken, dan is dat de Heilige Geest die iets in jou wil aanraken.

En dan begint hij te vertellen over oom Jan.

Martin was achttien toen hij samen met zijn ouders bij oom Jan op bezoek ging, zoals zo vaak na de kerkdienst, want oom Jan woonde naast de kerk en was er de koster. Maar deze keer stond oom Jan niet op uit zijn stoel. Hij was overleden. Terwijl ze op de dokter wachtten, zetten ze zelf koffie en thee, pakten de koeken die oom Jan al voor de zondag had gekocht, en haalden herinneringen op aan zijn leven. En dat leven was zwaar geweest. Oom Jan had vanaf zijn geboorte ernstig eczeem over zijn hele lichaam, met name bij zijn gewrichten. Hij droeg altijd lange mouwen en een lange broek, hoe warm het ook was. Hij ging als kind nooit naar het zwembad, deed nooit mee met gym, omdat hij zich schaamde voor hoe hij eruitzag. En zoals dat vaak gaat: hij werd er vreselijk om gepest. Dat heeft zijn leven getekend. Hij bleef zijn hele leven vrijgezel, bleef bij zijn ouders wonen, durfde nauwelijks de deur uit, en had een angststoornis. Als loodgieter raakte hij bij een ongeluk aan één oog blind. En twintig jaar lang at hij zijn lunch alleen in zijn auto, omdat hij bang was voor de pesterijen van zijn collega’s in de kantine.

Maar het wrange, zegt Martin, was dit: oom Jan had zo’n intens verlangen naar de nabijheid van God. Alleen voelde God voor hem mijlenver weg. En hij had bedacht dat hij die nabijheid moest verdienen. Dus las hij zichzelf verplicht elke dag twee keer uit de Bijbel, wierp hij zichzelf op als koster, onderhield hij de tuin en poetste hij de kerk, allemaal omdat hij dacht: ik moet mijn best doen om Gods nabijheid te verdienen.

Vanuit dat verhaal stapt Martin naar de gelijkenis van de verloren zoon. De jongste zoon die zijn vader in feite dood wenste door zijn erfenis op te eisen, die het geld verbraste, en die zo diep zonk dat hij bij de varkens belandde en verlangde naar varkensvoer. En dan: “hij kwam tot zichzelf”. Sommige mensen, zegt Martin, moeten heel ver reizen of heel diep zinken om bij zichzelf uit te komen. De zoon bedacht een plan: terug naar huis, en daar zeggen dat hij het niet meer waard is om zoon genoemd te worden, en zichzelf aanbieden als dienaar. Hij moest maar hard gaan werken, en misschien zou zijn vader hem ooit weer als zoon willen zien.

Hier haalt Martin zijn eigen zoon Jafeth naar het podium. Hij laat Jafeth op een afstand staan, beteuterd, en schetst: stel je voor dat mijn zoon naar mij toe wil komen voor een knuffel, maar op afstand blijft staan omdat hij eerst probeert te bedenken wat ervoor nodig is om die knuffel te verdienen. “Naast dat mijn vaderhart zou breken, zou ik me afvragen: Jafeth, wie heeft jou deze leugens over mij verteld? Dat je aan voorwaarden moet voldoen om een knuffel van mij te krijgen?” En dat, zegt Martin, is precies het punt. Als God een Vader wordt genoemd, en jij denkt dat er voorwaarden zijn om bij hem te komen, dan is dat niet alleen een leugen, maar dan breekt het zijn vaderhart, want hij mist jou.

In de gelijkenis komt de zoon thuis, en de vader, die op de uitkijk stond, rent hem tegemoet, slaat zijn mantel om hem heen, geeft hem een zegelring en sandalen, en laat een feest aanrichten. De vader laat hem niet eens uitpraten. Hij stapt over de pijn heen, want dit is wel dezelfde zoon die hem dood wenste en zijn bezit verbraste. Maar het kan de vader allemaal niets schelen: mijn zoon is weer terug.

Want, zegt hij, wie heeft de jongste zoon eigenlijk die leugens verteld dat er voorwaarden zijn om terug te komen? De vader niet. Er is nog iemand in het gezin: de oudste zoon. Die mokt over het feest, klaagt dat hij jarenlang hard heeft gewerkt en nooit zelfs maar een geitenbokje kreeg, en spuwt zijn gal over zijn broer die “het vermogen erdoorheen heeft gejaagd bij de hoeren”. Maar dat staat nergens in de tekst, merkt Martin op. Dat heeft de oudste zoon zelf bedacht. En waarom juist een geitenbokje? Omdat een geitenbokje in de Bijbel het loon van een prostituee is. Datgene wat de oudste zoon zijn broer verwijt, zonder enig bewijs, is precies datgene waar hij zelf het diepst naar verlangt. Zijn verborgen verlangens compenseert hij door keihard te werken en anderen de maat te nemen.

De oudste zoon woont in het vaderhuis, vlak bij de vader, maar in zijn hart is de vader mijlenver weg. En Martin trekt de lijn door naar de zaal: heel veel mensen gaan elke zondag naar de kerk en ervaren God toch als ver weg. De gelijkenis van de verloren zoon, zegt hij, gaat niet over één zoon die verloren is, maar over twee zonen die verloren zijn. Twee zonen die de Vader nodig hebben. En het is niet de Vader die het moeilijk maakt om bij hem te komen. Het zijn de leugens in ons eigen hoofd over wie hij is.

Hij sluit de talk af met een terugkeer naar oom Jan. Terwijl ze daar koffie zaten te drinken bij het levenloze lichaam, zag Martin oom Jans Bijbel liggen. Open, niet bij een bijbelgedeelte, maar bij de kaft. En daar, met twee vergeelde plakbandjes, zat een gedicht geplakt. Het heette Thuiskomst. Martin leest het voor: over de beloften die toelachen, over de twijfel of het echt voor mij bedoeld is, over “ik ben nog lang niet goed genoeg, Vader”, en het antwoord: “dat vraag ik toch niet, de deur is open, de weg gebaand, kom dan tot mij.” En de slotregel: “ik snelde de Vader toe en koesterde mij in zijn liefde. Eindelijk thuis.” Terwijl hij dat las bij oom Jan, dacht Martin: mijn oom is nu thuis. Maar wat had hij graag thuis willen zijn toen hij nog leefde. En dat kan, zegt Martin tegen de zaal. Dat kan ook voor jou. Nu al.

Het ministry-moment

Martin neemt uitgebreid de tijd voor de oproepen. De eerste oproep gaat over eenzaamheid. Terwijl hij over oom Jan sprak, vertelt Martin, voelde hij dat er vanavond veel tieners zijn die zich, ondanks alle mensen om hen heen, diep van binnen heel eenzaam voelen. Een groep tieners komt naar voren, en Martin bidt dat de Vader de eenzame plekken in hun hart aanraakt, en dat hij echte, diepe vriendschappen op hun pad brengt.

De tweede oproep is voor wie beschadigd is geraakt door pesten, door harde woorden, door leugens die over hen zijn uitgesproken, net als bij oom Jan. Ook hier komt een groep naar voren, en Martin bidt voor genezing van de wonden van binnen, en voor de kracht om op te staan en te weten: ik ben een zoon, een dochter van de levende God, ik heb bestaansrecht.

De derde oproep is voor wie te maken heeft met depressie en diepe somberheid. Martin bidt dat God de sluier wegneemt en zijn licht laat schijnen in de duisternis, en hij gebruikt het beeld uit de Bijbel van de zon die opkomt: laat de zon opkomen in hun hart.

De vierde oproep is voor wie een laag zelfbeeld heeft, zichzelf lelijk vindt, zichzelf niet eens in de spiegel durft aan te kijken. Martin merkt op dat dit voor de dienst al op zijn hart kwam, en dat het met name onder de meiden speelt, maar dat hij weet dat ook jongens hiermee kunnen worstelen, ook al rust daar soms een taboe op. Hij bidt dat God hen een nieuw beeld laat zien, vanuit hemels perspectief, en spreekt de waarheid uit dat ze kunstig en met aandacht zijn geweven in de moederschoot, dat er feest was in de hemel toen ze geboren werden, en dat Gods schepping niet compleet is zonder hen.

De vijfde oproep grijpt terug op de talk zelf: voor wie zich herkent in de oudste zoon. Wie een masker draagt, een toneelstukje opvoert, zich stoerder of beter voordoet dan hij is, naar anderen wijst zodat niemand naar hem kijkt. Martin daagt hen uit om achter hun masker vandaan te komen: kom in het licht zoals je werkelijk bent, en ontdek hoeveel God van je houdt. Hij bidt dat ze de veiligheid bij God voelen om hun masker af te doen, en gaan ontdekken dat ze mooier zijn als ze echt en kwetsbaar zijn.

En tot slot een zesde, bredere oproep, voor iedereen in de zaal: wie meer van de Heilige Geest wil ontvangen, meer van de liefde van de Vader, mag zijn handen uitstrekken naar de hemel. Of je nu vooraan staat of in de zaal, jong of oud. Martin bidt om vervulling met de Heilige Geest, om vuur, om kracht, en dat deze levens beschikbaar zullen zijn om aan Gods koninkrijk te bouwen.

De meeting sluit af met het lied Jesus, have it all. De hosts drukken het de zaal nog één keer op het hart: er gebeurt vanavond veel, er zijn veel betraande ogen, en als je ergens mee zit, ga naar de Talkzone of de ministry. De deur staat letterlijk open. Wat heb je te verliezen? En ze geven alvast een vooruitblik: morgenmiddag, in de afsluitende dienst, zullen meerdere getuigenissen worden uitgesproken. Wie iets bijzonders heeft meegemaakt dit weekend, mag dat melden bij zijn groepsleider.

Na de meeting

Buiten is het inmiddels donker en koud, maar de tenten zijn warm. Het is nog een gezellige avond op het terrein waarop veel wordt nagepraat. Talkzone is de hele avond nog drukbezocht na deze avond. The Box, The Lounge en Meeting Café zijn geopend en mensen lopen in en uit. De snackcorner draait volop. Overal op het terrein zitten groepjes tieners, die rond 01.00 uur naar het kampeerterrein begeleid worden door de security.

Terwijl ik daarna nog even opwarm bij de kachels bij de EHBO-tent, komt er rond 01.15 uur een groepje meiden aan. Hun tent is vol water gelopen; het is net een zwembad! We constateren dat de tent geen waterdicht grondzeil heeft en het regenwater van gisteren letterlijk de tent in is gestroomd. Dat vraagt om een creatieve oplossing. Op het Gator-karretje scheuren we naar The Box en trekken we een flink aantal palletkussens van de palletbanken af. Deze zouden na dit jaar toch al in de kliko. Bepakt en bezakt rijden we naar de tent van de meiden en stapelen we de palletkussens 3 hoog. Zo komen ze de nacht wel (soort van) door.

Een uurtje later loop ik terug naar mijn eigen tent. Het is twee uur ’s nachts geweest. De security is de hele nacht nog actief en maakt ongetwijfeld nog allerlei gekke dingen mee, maar ik pak even een paar uurtjes rust. Het terrein ligt er relatief stil bij, ondanks dat er her en der nog groepjes tieners rondhangen. Ook dat hoort bij Square. In veel tenten gloeit hier en daar nog een telefoonschermpje, maar de meeste tieners slapen, of doen alsof.

Het was een dag waar ik moeilijk een vinger achter krijg. Een late bedtijd vanwege het geregel met de kachels. Vanochtend deelde Thirza haar verhaal over twijfel en maakte honderden tieners stil. David vertelde over de onstuimige boot. Vanmiddag een open festival in de doorbrekende zon, met tieners en medewerkers die voor het eerst dit weekend gewoon even in het zonnetje konden zitten. En vanavond Martin die over oom Jan en de twee verloren zonen sprak, en zes oproepen die elk hun eigen groep tieners naar voren brachten. En tot slot een nacht waarin we, op de Gator door het pikkedonker, een paar meiden konden helpen. Het zijn de uitersten van wat een Square-dag kan zijn, allemaal binnen vierentwintig uur.

Morgen is alweer de laatste dag. Een ochtenddienst met Jan Pool, daarna InTeam, de feestlunch, en de afsluitende middagdienst waarin de getuigenissen van het weekend zullen worden gedeeld. We kijken er naar uit!

10.00 uur, opening: Gek op Square

De meeting opent met opnieuw een Square Recap, deze keer in het format van een parodie op het bekende radioprogramma Gek op jou. Deze kun je via YouTube terugzien (https://www.youtube.com/@SquareDrachten).

Daarna komt de band binnen met King in the Room. De zaal staat op. Voor veel tieners is dit alweer hun vierde meeting binnen vierenhalf uur dagindeling, en je merkt het meteen aan de energie: minder uitgelaten dan vrijdagavond, een tikje meer ingekeerd.

De hosts openen vervolgens met een korte warming-up van knie-heffen, rek-strekoefeningen en tien keer springen, want een groepje meiden was bij de wc’s overgehoord dat ze “morgen weer naar school moeten”, en de hosts willen even heel duidelijk maken: we zijn vandaag nog op Square. En ze geven alvast een vooruitblik: vandaag spreekt Jan Pool. En vanmiddag, in de slotdienst, willen ze zoveel mogelijk getuigenissen horen van wat tieners dit weekend hebben meegemaakt. Wie iets wil delen, mag dat bij zijn groepsleider melden. Daarna openen ze met gebed.

Squario Party: Vers of Verzonnen

Eerst nog een Squario-spel met een bijbel-twist. Twee jongens en twee meiden worden naar voren gehaald. Elk team krijgt een papiertje met “vers” aan de ene kant en “verzonnen” aan de andere. De hosts lezen quotes voor, en de teams moeten gokken: komt deze quote uit de Bijbel, of is hij verzonnen?

“Je kunt beter een goede buurman hebben dan een vriend die ver weg woont.” Beide teams gokken, jongens “vers”, meiden “verzonnen”. Antwoord: Spreuken 27 vers 10, “beter een buur dichtbij dan een broeder ver af”. Een vers.

“Wat niet af hoeft te worden gemaakt kan niet kapot gaan.” Beide teams: verzonnen. Klopt. Het is een liedtekst.

En zo gaat het door, met “het is beter om verdraagzaam te zijn” (vers), “hoogmoed komt voor de val” (verzonnen, en de host kan zich niet inhouden om op te merken dat de jongens nu wel heel zelfverzekerd voorstaan), en “wie met verstandige mensen omgaat, wordt zelf verstandig” (vers, Spreuken 13 vers 20). De meiden lopen langzaam in op de tussenstand, en de hosts beloven dat er vanmiddag in de tweede dienst een episch finalespel komt dat alles zal beslissen.

De talk van Jan Pool

Na een blok worship wordt Jan Pool geïntroduceerd door Bas, en hij bidt: Dank u Heer voor deze bijzondere man, een man die in dit land wordt gebruikt om mensen aan uw voeten te brengen, en wij willen verwachting hebben voor wat U gaat doen door Jan heen.

Jan stapt naar voren. Hij begint persoonlijk en open. “Goedemorgen allemaal. Ik zie achterin wat schimmen, ik zie jullie wel helder. Het is lang geleden dat ik voor tieners heb gesproken. Toen ik 60 werd, dacht ik: nu ben ik te oud om nog voor tieners en jeugd te spreken. Dus continu nee gezegd. Ik ben nu 72. Zou je niet zeggen, hè?” Hij lacht. “Ik ben 72, en ik ben ook nog een keer ernstig ziek. Ongeneeslijk ziek. Ik heb kanker, botkanker, en ik ben al een jaar aan de chemo met alle bijwerkingen. Een kwetsbare periode.”

Het wordt onmiddellijk stil. Een 72-jarige met botkanker die al een jaar chemo krijgt, en die toch komt staan voor een tent vol tieners.

Hij komt direct ter zake. Het thema van het weekend was This is Living, en de rode draad daarin was waarheid. “Waarheid is, heb ik geleerd, vooral een persoon. Als je van waarheid alleen maar een leer maakt, dan wordt het cool, dan wordt het hard, vaak ook veroordelend. Maar voor mij is de waarheid een persoon, en die persoon is Jezus.” Vanuit daar stapt hij naar zijn boodschap: leven volgens de waarheid betekent leven zoals Jezus. En dat, zegt hij, is een onmogelijke opdracht. “Wie van jullie kan het, leven zoals Jezus? Steek je hand op. Dan mag je het nu gelijk van me overnemen.” Een paar tieners lachen, niemand steekt zijn hand op.

Het is alsof iemand jou een stuk hout en een paar spijkers geeft, illustreert Jan, en zegt: sla die spijkers er maar in. Maar zonder hamer. Je kunt het proberen met je vuist, met je vlakke hand, met je schoen. Bloed eronder, maar de spijker komt er niet in. Een onmogelijke opdracht zolang er geen instrument is. En precies dat is het punt: voor het leven als christen krijgen we óók een instrument. Geen hamer, maar de Heilige Geest. Of beter: niet een instrument, maar een persoon. “Een persoon die in je wil wonen, die op je wil rusten, die je maatje wil zijn, die altijd in je leven met je meegaat.”

Vervolgens deelt Jan iets persoonlijks. Hij heeft geen christelijke ouders gehad. Hij is op zijn elfde seksueel misbruikt. In zijn tienertijd is hij losgeslagen, rebels geworden, vaak van school gestuurd. Hij ging aan de drank en had veel relaties. “Allemaal pijnstelling. Ik was zo eenzaam. Er was zoveel gewondheid en pijn in mijn leven. Ik kon het leven niet leiden.” Op zijn 25e ontmoette hij in het ziekenhuis een verpleegkundige, een christen, die hem over Jezus vertelde. In 1979 knielde hij op zijn slaapkamertje neer en vroeg of Jezus in zijn leven wilde komen. “En daar begon het voor mij. Maar ik merkte toen ook dat ik dat leven niet kon leiden wat Jezus van me vroeg als ik niet vol was van de Heilige Geest. Dus de Heilige Geest is voor mij altijd heel erg belangrijk geweest. En ik hoop na deze preek ook voor jullie.”

Vanuit dat punt rolt hij vier dingen uit die de Heilige Geest in een leven doet.

Eén: de Heilige Geest maakt dat we meer op Jezus gaan lijken. De vrucht van de Geest, zegt Jan, is liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Dat is het leven van Jezus. “Er wordt van jou gevraagd dat je de meest blijmoedige mens bent in de klas waar je zit. Dat jij de meest vriendelijke bent, de meest zachtmoedige.” Hij illustreert het met een beeld dat blijft hangen: als je een sinaasappel onder druk zet, komt sinaasappelsap eruit. Als je een citroen onder druk zet, komt citroensap eruit. Als je een christen onder druk zet, wat moet er dan uitkomen? Christus. Maar wat hij in de wereld vaak ziet, is iets heel anders: korte lontjes, agressie, gestresste gezichten in de file. Hij vertelt hoe hij zelf, juist als hij in een file invoegt en iemand wil hem niet laten, een vriendelijke glimlach trekt en er ééntje laat gaan, en nog ééntje. En hoe die boze gezichten dan veranderen. “Het probleem is wel dat achter mij dan hele boze mensen zijn, omdat ik dat doe. Maar dat is hun probleem.” Het is een proces, voegt hij eraan toe. De Heilige Geest verandert ons van binnenuit. Geleidelijk gaan we steeds meer op Jezus lijken.

Twee: de Heilige Geest helpt ons over Jezus te vertellen. Niet altijd door iemand het evangelie expliciet uit te leggen, soms door je gedrag. Maar wel: we zijn geroepen om getuigen te zijn. En de Heilige Geest helpt daarbij, vaak op een manier die je vooraf nooit had kunnen bedenken. Jan illustreert het met een eigen ervaring. Op de Grote Markt in Haarlem, op een mooie dag, ging hij even zitten op een trapje bij het monument. Vlak onder hem zat een jongen van een jaar of 18, 19, in een strip te lezen. Toen Jan over zijn schouder keek, zag hij dat het een occulte strip was, met hele heftige dingen erin. Hij begon meteen te bidden: Heilige Geest, wilt U mij helpen? Ik wil deze jongen bereiken met het evangelie, maar ik weet niet hoe. Hij had geen plan, geen openingszin. Hij dacht: ik begin gewoon, en ik vertrouw erop dat de Heilige Geest mij wel leidt. Dus tikte hij de jongen vriendelijk op de schouder, en zei: “Joh, ik zit hier boven je en ik kijk even mee in je strip. Maar wat een heftige strip die je leest, zeg.” Hij koos er bewust voor om niet veroordelend te beginnen, maar nieuwsgierig en open. De jongen vertelde dat hij een stripfanaat was en alles las wat los en vast zat.

En toen gebeurde iets wat Jan zelf niet had kunnen sturen. De jongen draaide de vraag om en stelde aan Jan de wedervraag: “Houdt u van het occulte, meneer?” Dat was de opening die de Heilige Geest gaf. Want Jan kon nu antwoorden: “Dat is een goede vraag. Als je kijkt naar het woord occult, ja, dan hou ik daar wel van. Dat betekent namelijk letterlijk verborgen. Ik hou van verborgen dingen. Ik geloof dat er op verschillende manieren verborgen dingen zijn. En ik ben altijd op zoek naar de verborgen dingen van God.” Dat antwoord prikkelde de jongen. Hij vroeg door: hoe bedoelt u dat? En binnen vijf à tien minuten had Jan, vanuit dat ene kleine haakje, zijn eigen getuigenis verteld. Over zijn gebroken leven, zijn probleem met drank, de vele relaties uit zijn jonge jaren. Op een gegeven moment begon de jongen te huilen. “Uw verhaal is mijn verhaal,” zei hij. “Ik ervaar op dit moment zoveel eenzaamheid. Ik heb ook een probleem met drank.” Jan mocht hem ter plekke de handen opleggen en hem bij Jezus brengen. Daar op het trapje van het monument in Haarlem. De les, zegt Jan, is niet dat je een perfecte openingszin nodig hebt. Of een sluitend plan. Het begint bij iets heel kleins: een verlangen om iemand te bereiken, en het lef om uit te stappen op één voorzichtige vraag. De rest leidt de Heilige Geest. Soms door de ander zelf de wedervraag te laten stellen die jij nooit had bedacht.

Drie: de Heilige Geest leidt ons. Hij zegt iets tegen ons, soms op heel concrete manieren. Niet altijd met een hoorbare stem, vaak met een zachte, stille innerlijke stem of een spontane gedachte. Jan vraagt aan de zaal: wie van jullie heeft wel eens aan iemand gedacht en gevoeld “ik moet hem appen, ik moet langsgaan”, en heeft het toen gedaan en bleek dat precies het juiste moment? Honderden handen gaan omhoog. “Dacht je nou echt in je hoogmoed dat het jouw eigen gedachte was? Nee, dat zijn gedachten van de Heilige Geest.” Je moet ze altijd toetsen aan Gods woord, voegt hij eraan toe, want er kunnen ook verkeerde ingevingen zijn. Maar als je leert ernaar te luisteren, gebeuren er levensveranderende dingen.

Lang geleden gaf hij les op een bijbelschool, en de les ging die ochtend over het vaderhart van God. In de groep zat een grote, brede jonge man (ook genaamd Jan), een paar maanden geleden tot bekering gekomen, met een gigantisch verleden: harde-kern Feyenoord-supporter, gewelddadig, gespijbeld om in een leeg stadion de “god van Feyenoord” te aanbidden op de middenstip. Tijdens de les begon deze Jan te koken van woede. Hij keek Jan Pool aan met ogen alsof hij hem zo zou aanvliegen. En de Heilige Geest zei tegen Jan Pool: “Ga naar hem toe en vertel hem hoeveel ik van hem hou.” Jan Pool antwoordde: “Heer, kunt u een ander sturen?” Maar de Geest sprak opnieuw. Dus liep hij naar de andere Jan toe. Hoe dichterbij hij kwam, hoe bozer en paarser het hoofd van die jongen werd. Jan Pool sloeg zijn arm om hem heen, keek omhoog naar zijn borst, en zei: “Jan, God houdt zo ontzettend veel van jou.” En de jongen zakte in elkaar als een zoutzak, mét Jan Pool, want die hield hem vast. Twintig minuten lagen ze daar op de grond, tussen de stoelen, allebei huilend. Zonder gebed, zonder bevrijdingsritueel, alleen vasthouden. En zonder dat Jan Pool er erg in had, werd die jongen die middag radicaal bevrijd en veranderd. “Omdat ik me liet leiden door de Heilige Geest en uitstapte. Omdat ik ervoer dat God die gedachte aan me gaf.”

Vier: de Heilige Geest geeft je gaven om anderen mee te helpen. Woorden van kennis, woorden van wijsheid, gaven van genezing, en de gave van profetie. Profetie is niet eng en niet ingewikkeld, zegt Jan: het betekent dat God jou wil gebruiken om een boodschap aan een ander door te geven. Vaak woorden van bemoediging, troost, een hart onder de riem. Niet voor uitzonderlijke mensen, niet voor mensen van een bepaalde leeftijd; voor ons allemaal. Paulus schrijft over “de gave van profetie najagen”, en najagen is een woord van actief uitstrekken. Een laatste verhaal ter illustratie. Een zondagochtend in zijn eigen kerk. Een meisje uit het aanbiddingsteam wenkt Jan tijdens de worship: ze krijgt een beeld van God. Een tankstation. Twee jongens met nylonkousen over hun hoofd, één met een pistool, die een overval plegen. Ze spreekt het uit vanaf het podium, voorzichtig, en zegt erbij: ik denk dat God ermee wil zeggen dat hier mensen zijn die verborgen dingen doen waarvan ze denken dat niemand het weet, maar dat God het weet. Wat zij niet weet: achterin de kerk zit een zeventienjarige jongen, meegenomen door een vriend, en die heeft twee dagen daarvoor met een nylonkous over zijn hoofd en een pistool in zijn hand een tankstation overvallen. Hij komt huilend, jankend naar voren en geeft zijn leven aan Jezus. De volgende dag laat hij zich door een jeugdleider naar het politiebureau brengen, geeft zichzelf aan, bekent niet alleen deze overval maar ook andere misdaden, en zit twee jaar in de jeugdgevangenis. Vandaag is hij vader van drie kinderen, ondernemer met dertig man personeel, en een radicaal veranderde man. “Maar het begon allemaal omdat iemand hem een profetie gaf over zijn leven.”

Het slot: een gebed om vervulling

Jan rondt af. “Jullie hebben veel gehoord dit weekend. Je gaat maandag weer aan de slag, en ik hoop dat je wil leren leven zoals Jezus. Maar ik hoop ook dat je beseft dat je dat niet kan zonder de Heilige Geest.” En hij wijst erop dat vervulling met de Heilige Geest geen eenmalige gebeurtenis is. In Handelingen lees je dat dezelfde discipelen die op Pinksterdag vervuld werden, een paar hoofdstukken verder opnieuw vervuld worden. Paulus schrijft: “wees steeds bezig om vervuld te worden met de Geest”. Jan vertelt dat hij dat zelf elke ochtend doet. Hij viert elke ochtend in zijn eentje avondmaal, met een stukje brood en wat wijn, en herinnert zichzelf eraan wat Jezus voor hem heeft gedaan. En dan bidt hij: Heer, hier ben ik opnieuw, ik kan dit niet in eigen kracht, vul mij met uw Geest.

Hij vraagt de zaal om met hem mee te bidden, zin voor zin. Een gebed dat op de schermen verschijnt. Vader in de hemel, dank U dat U van mij houdt. Dank U dat U mij kent. Ik besef: ik kan dit leven niet alleen. Ik heb uw Heilige Geest nodig. Heilige Geest, ik nodig u uit in mijn leven. Vul mij. Verander mij van binnen, zodat ik meer op Jezus ga lijken. Geef mij kracht om te leven zoals U het bedoelt. Help mij om te spreken over Jezus en een getuige te zijn. Leid mij. Leer mij uw stem te verstaan en gebruik mij ook op een bovennatuurlijke manier tot zegen voor anderen. Ik open mijn hart. Ik ontvang de Heilige Geest nu door geloof. Amen.

Het ministry-team staat klaar, vertelt Jan. Wie zegt: ik wil meer van de Heilige Geest, kan naar de bidders lopen voor persoonlijk gebed. De band zet ondertussen Holy Spirit, You Are Welcome Here in. Velen lopen naar achteren naar de Ministry voor gebed. Anderen blijven staan met hun handen omhoog. Een mengeling van mensen die het voor het eerst meemaken en mensen die opnieuw gevuld willen worden.

Slot en oproep voor de middag

Na de worship pakt een van de hosts de microfoon. Wat een prachtige woorden van Jan, zegt ze, en ze drukt het de zaal nog één keer op het hart: vanmiddag is de slotdienst, en daarin willen we zoveel mogelijk getuigenissen horen. Wie iets bijzonders heeft meegemaakt dit weekend en dat met de hele Square wil delen, mag dat doorgeven aan zijn groepsleider. Daarna nog één laatste keer een feestje voor Jezus. Het slotlied, Thank God I’m Free! En dan gaat iedereen naar het InTeam-moment met zijn groepsleider, om na te praten over wat Jan gedeeld heeft.

Het is bijna half twaalf. De zon staat boven het terrein. Buiten lopen de tieners naar hun groepje, en in de cateringtent wordt alles al klaargemaakt voor de feestlunch. Vanmiddag is de afsluitende dienst.

Tussen de meeting van Jan Pool en de afsluitende dienst zit nog één maaltijd. En die maaltijd is, anders dan elke andere lunch dit weekend, een feest. De feestlunch.

Op het oog ziet het er hetzelfde uit als elke andere lunch: lange tafels in de cateringtent, broodjes, beleg, fruit, koffie en thee en vandaag lekker extra een broodje frikandel. Maar zodra iedereen binnen is en eten heeft gehaald, gaat de muziek op tien. Niet als achtergrond, maar als hoofdact. En dan begint het. Binnen een paar tellen staan de eerste tieners op hun bank, dan op tafel, en al snel danst de hele cateringtent door de rijen heen. Boterhammen worden tussendoor opgegeten. Ballonnen vliegen door de lucht. Groepsleiders dansen mee, sommigen op een tafel, anderen tussen hun groepje in. Het is een soort gecontroleerde chaos: iedereen weet wat de bedoeling is, iedereen doet mee, en niemand probeert het in te dammen.

De feestlunch is een traditie die het einde markeert van de maaltijdmomenten van het weekend. Het is een manier om af te sluiten zonder er met elkaar over te hoeven praten. We sluiten het niet stilletjes af; we eindigen met een feestje.

We krijgen in de week na Square het verhaal te horen van een tiener die het hele weekend last had van zijn kuit en daardoor amper had kunnen meelopen, laat staan meedoen aan de sport- en spelactiviteiten. Er is voor hem gebeden, meerdere keren. En vandaag, tijdens de feestlunch, springt hij mee op tafel. Voor zijn vriend, die er getuige van is, is dit het moment dat het hele weekend ineens een nieuwe lading krijgt. “Ik wist dat God kan genezen, maar om het van zo dichtbij mee te maken, vond ik heel mooi en bijzonder,” zal hij later in een enquête achterlaten.

14.15 uur, de afsluitende dienst

Tegen twee uur loopt iedereen voor de laatste keer richting de dienstentent. Voor veel tieners is dit alweer hun vijfde meeting in tweeënhalve dag tijd, erg intensief. Maar dat is juist het mooie van een Square: hoe verder het weekend vordert, hoe makkelijker iedereen instapt. Geen vreemde gezichten meer, geen schroom om volledig mee te gaan.

De band begint met een uptempo lied. De zaal staat meteen weer op. De meeste tieners zingen mee zonder de teksten nog te lezen; de drie dagen worship hebben hun werk gedaan.

De hosts openen. Een korte mededeling vooraf: er zijn twee tieners die al 24 uur hun telefoon kwijt zijn. Heb je iets gezien, meld dat dan even bij Office, want het is een belangrijke telefoon dat hij weer terugkomt. Knipoog: zodat ze de Bijbel-app weer kunnen openen. En de Spotify worship-playlist, natuurlijk.

Dan iets serieuzers. Het ministry-team heeft op het hart gekregen dat er nog steeds tieners in de zaal zijn die de stap naar gebed niet durven zetten. Die ergens mee zitten en denken: misschien is het nu te laat, de laatste dienst is bezig. De boodschap is duidelijk: het gebedsteam is er nog gewoon. De hele middag nog. Loop op elk moment van deze dienst naar achteren. Het is veilig, ze zijn er voor je, ze bidden met je. Wacht niet tot het te laat is.

De epische finale van Squario Party

Dan, voor de inhoudelijke wending, eerst de epische finale van Squario Party. Twee jongens en twee meiden worden naar voren gehaald. De spelregel is simpel: een Mario Kart-race, jongens tegen meiden, op kleine traptrekkertjes. Een rondje door de tent, en wie als eerste over de finishlijn komt, wint het hele Squario-toernooi van het weekend.

Dezelfde traptrekkers waar Eline en Jelmer op vrijdagavond mee door Drachten reden in de Mario en Peach-video. Een mooi cirkeltje.

De zaal moedigt aan. De jongens lopen op een paar meter na de hele race voorop, maar in de laatste bocht halen de meiden in. Een paar honderd tieners gillen, een paar honderd anderen kijken verslagen toe. De meiden komen als eerste over de finish. Eindstand: de meiden winnen het Squario-toernooi 2026. De jongens nemen het sportief op, en de meiden krijgen aan het einde van de dienst hun prijs uitgereikt: een prachtige Square-sticker. “En deze wil je winnen als souvenir van dit prachtige weekend,” aldus de hosts.

Getuigenissen

Dan, het meest verwachte onderdeel van de dienst. Bas neemt het over. Hij vertelt dat dit zijn favoriete onderdeel van Square is: niet wat de sprekers hebben gezegd, maar wat de tieners zelf gaan vertellen over wat God dit weekend in hen heeft gedaan. Een aantal heeft zich aangemeld, anderen waren te laat, maar zoveel mogelijk komt voorbij. Bas noemt de namen, een vrijwilliger loopt met de microfoon. Het wordt stil in de zaal.

Een van de eerste mensen die vertelt is een medewerker; over een jeugd waarin haar ouders er niet voor haar waren, waarin ze op school werd gepest, geslagen, en misbruikt. Over een diep punt waarop ze niet meer wilde leven. En over een kerstdienst in december 2009, waar ze op haar knieën zat en zei: “Heer, als U er bent, als U echt bestaat, wil ik dat U nu bij mij komt, want anders ben ik er niet meer.” Ze vertelt dat ze God achter zich zag staan, met zijn armen wijd, en dat hij stuk voor stuk de stukjes van de duivel wegduwde. Inmiddels is ze getrouwd, heeft twee kinderen en twee pleegkinderen erbij. “God is een God van liefde, van genade, maar hij is ook een God van genezing en herstel. En dat is wat ik jullie allemaal gun.”

De volgende vertelt over tien jaar pesten vanwege een handicap, en hoe hij op een gegeven moment uit het leven wilde stappen. Op datzelfde moment kreeg hij een appje van iemand met wie hij eigenlijk nooit sprak. Na zijn eerste Square besefte hij dat God daar zijn leven had gered. In oktober laat hij zich dopen.

Een jongen die op zaterdagavond na Martin Dol naar voren is gegaan voor gebed, ondanks dat hij niet wist waarvoor. “Eigenlijk alles wat genoemd werd, was mijn hele leven.” Hij stond met zijn handen open, sloot zijn ogen tijdens het gebed, en op het moment dat de spreker amen zei, zag hij een beeld van een hand die knipte. Toen hij zijn ogen opende, was iedereen om hem heen blij. Een vriend gaf hem een dikke knuffel: “Het was echt goed, jongen.”

Een jongen vertelt dat zijn ouders niet christelijk zijn, dat hij heeft gedaan wat de wereld normaal vindt: drank, feesten, leegheid. Hij dacht aan de toekomst en zag een spiraal van opstaan, eten, werken, eten, slapen. “Een hopeloos gevoel.” Op 31 augustus 2024 werd hij wakker en was hij veranderd. “Het feit dat ik hier levend dit verhaal staat te vertellen, is gewoon zo bizar. En dat is allemaal door de genade van God.”

Een tiener vertelt dat hij op zijn negende, op kamp, voor het eerst werd aangeraakt door God. Hij kreeg een visie van een lange tunnel, met de duivel aan de ene kant en God aan de andere. Hij rende naar God toe, en hoe dichter hij bij Jezus kwam, hoe meer de donkere wolk wegging die boven zijn hoofd hing. Een paar jaar later, op zijn knieën in zijn slaapkamer, kreeg hij opnieuw een visioen: een hand van God die in zijn maag ging waar hij al zijn stress en onzekerheid voelde, en die zijn hand weer terugnam met al die stress mee. Sindsdien is hij gedoopt en heeft hij vol voor Jezus gekozen.

Een ander vertelt over een jeugd waarin hij door zijn vader is misbruikt, een verleden waar hij vijf jaar geleden uit is weggevlucht. Zijn eerste Square was vier jaar geleden. Daar voelde hij voor het eerst dat geliefd worden zonder consequenties kon. Dat was God en Jezus die dat deden. En afgelopen zaterdag, toen hij zag hoe veel tieners naar voren gingen, werd hij daar weer aan herinnerd. “Ik hoop dat al de jongeren mogen loslaten wat er gebeurd is en door mogen gaan in het nieuwe.”

Een meisje vertelt hoe ze woest was op God, hoe ze niet in hem geloofde maar wel boos was, hoe ze haar leegte vulde met verkeerde vrienden en drank. Tot God haar weghaalde uit haar oude omgeving, naar een nieuwe stad en een nieuwe gemeente. Een jaar geleden liet ze zich dopen, en op Square 2025 gaf ze haar leven aan Jezus. “Vanochtend hebben we mogen zingen over de aanwezigheid van God, en het lied daarna over dat de ketenen los mogen breken. Dat heeft mij zo geraakt.”

En dan komen ook de genezingen. Een vrijwilliger die twee maanden geleden door haar nek en rug was gegaan, vertelt dat ze tijdens ministry voor zichzelf liet bidden, en dat de pijn helemaal weg is. Een tiener met scoliose, een kromming van de ruggengraad, vertelt dat ze eerst niet eens in genezing geloofde, totdat ze het verhaal van de vrijwilliger hoorde. Zij heeft toen gebeden voor de tiener. “En nu heb ik geen pijn meer.”

Een meisje vertelt dat ze al lang worstelde met haar zelfbeeld, dat ze in de spiegel kijkend altijd dacht “ja, ehm,” en dat ze het lastig vond om de complimenten van mensen om haar heen te geloven. “En toen kwam ik in de eerste dienst, en het ging direct al over de leugens in je hoofd. Het voelde alsof het precies voor mij bedoeld was.” Na gebed bij ministry kwam er een rust in haar hoofd. “Het voelt gewoon goed.”

Een 13-jarige vertelt dat hij is opgevoed in een christelijk gezin, dat hij wel geloofde maar dat het gevoel er eigenlijk niet was. Tot afgelopen zomer, toen hij naar de tienerdag van zijn kerk ging en zijn vriendengroepje vond. Zaterdag heeft hij voor het eerst echt voor Jezus gekozen.

En als laatste een eerstejaars groepsleider die het kort houdt: “Wees gezegend om tot zegen te zijn. Als jij wil geven, ontvang ook. God wil voor jou zoveel doen. Hij heeft ons zoveel gegeven, zodat jij zelf ook kan uitdelen in zegen, in vreugde en in liefde.” Een mooie afsluiter van de getuigenissen, vindt Bas, en de zaal applaudisseert.

Het wordt stil in de tent. Wat zojuist gedeeld is, is niet samen te vatten. Iedereen in een halfuurtje tijd persoonlijke getuigenissen gehoord over misbruik, depressie, verslavingen, genezing, dopen, levens die op het punt stonden van breken. Allemaal in deze tent. Allemaal dit weekend. Allemaal in de eerste persoon verteld, door tieners en jongvolwassenen die er bij zijn.

Aanbidding en afsluiting

De band neemt het over. Een uitgebreid blok aanbidding volgt. Tieners die op zondagmiddag, vlak voor naar huis gaan, nog één keer alles geven, met liederen als Happy Day en Glorious Day. De zaal danst, springt, juicht. En tussendoor klinkt opnieuw This is Living, het themalied van het weekend, voor de laatste keer. Het terrein heeft drie dagen lang dit lied gehoord, in elke meeting, op elke playlist. Maar nu, op zondagmiddag, met alles wat er deze drie dagen is gebeurd, krijgt de zin This is Living een lading die hij vrijdagmiddag nog niet had. Niet als slogan, maar als belijdenis.

Afscheid van de blazers

Voor het slotlied is er nog een speciaal moment. Drie bandleden, de blazers van de Squareband, nemen na vele jaren afscheid. Ze worden naar voren gehaald, krijgen een groot applaus, en een bedankje vanaf het podium. “Deze mannen kunnen echt fantastisch spelen. In die jaren hebben ze duizenden jongeren mogen leiden in de aanbidding. Daar zijn we zeer dankbaar voor.” En er volgt een korte bemoediging dat God nieuwe deuren zal openen op nieuwe plekken. Tegelijk wordt het nieuwste bandlid voorgesteld, gitarist Aron, 16 jaar. Een groot applaus voor de toekomst van de Squareband.

Slotgebed, groepsfoto en het laatste lied

Voordat het laatste lied klinkt, sluiten de hosts af met gebed. “Dank u dat U zo ontzettend goed bent geweest dit weekend. Dank u voor alle harten die U geraakt hebt. Voor alle tieners die voor het eerst voor U gekozen hebben, opnieuw voor U gekozen hebben. Voor dingen die doorbroken zijn, voor processen die U in gang hebt gezet. Heer, ga met ons mee als we morgen weer naar werk en school moeten, naar de sleur van alledag. Dat we mogen koesteren wat we hier hebben gehoord. En zoals Jan vanochtend zei: dat we actief mogen blijven zoeken naar de Heilige Geest die ons dagelijks dingen wil laten zien. Houd ons vast. Neem ons mee en breng ons op de juiste paden met de juiste mensen. In Jezus’ naam. Amen.”

Dan de Square-foto. De hosts roepen de zaal op om in te schuiven, naar het midden, en samen op de foto te gaan. Vier foto’s worden gemaakt: één gewoon, één zonder armen, één met armen omhoog, en tot slot één met de handen op de schouder van je buurman. Een geweldig beeld om mee af te sluiten. Duizend mensen, allemaal in beeld, allemaal samen.

Naar huis

Na de laatste noot bedanken de hosts iedereen, en er volgen praktische mededelingen. InTeam-tijd, nu direct, nog één laatste keer met de groep verzamelen om het weekend samen af te sluiten.

Buiten op het terrein staat een grote auto-stroom richting de uitgang. Na het laatste InTeam-moment worden de tenten en tassen ingeladen. Een paar groepjes tieners blijven nog wat langer hangen voor een laatste foto, een laatste knuffel, een laatste “tot volgend jaar”. Anderen worden door hun ouders aan de poort opgepikt en gaan met natte ogen of een grote glimlach naar de auto. Soms allebei.

En dan, langzaam, loopt het terrein leeg. De eerste auto’s draaien het terrein af, daarna de tweede en derde stroom, en als de zon over Wijnjewoude begint te zakken zijn de meeste tieners op weg naar huis. Voor hen zit Square 2026 erop. Volgend jaar zien we ze hier weer.

Voor het kernteam, voor de medewerkers die nog op het terrein zijn, en voor de tientallen vrijwilligers die zich hebben opgegeven om mee te helpen met afbreken, begint het tweede deel van het zondag pas. Want wat een week geleden nog een leeg grasveld in Wijnjewoude was, en wat zich vier dagen lang transformeerde tot een complete tienerstad met diensten, een festivalmiddag, een terrein vol kachels en kabels, ministry-tenten, dieselkachels met buizen, en een gigantische cateringoperatie, moet nu weer worden afgebroken, vervoerd, en op tijd (morgenochtend vroeg!) worden overgedragen aan Pinksterfeest 316. Maar dat verhaal, over een afbraak in een razend tempo, transport naar Bethel, en een overdracht op maandagochtend met 316, is net als bij de opbouw een eigen verslagje waard.

Voor nu is dit het einde van Square 2026 zoals de tieners het hebben meegemaakt. In oktober is er weer een Square Night. En in mei 2027 zijn ze hier weer.

This is living.

Na dit stuk volgen er nog een aantal verslagen waarin we je meenemen in alles wat na het weekend gebeurde, en in wat er voor het komende jaar op de planning staat. Een blik achter de schermen op de afbraak op zondagavond en de overdracht aan Pinksterfeest 316 op maandagochtend. Bedankjes aan de tientallen medewerkers, partners en leveranciers zonder wie dit weekend simpelweg niet had bestaan.  Getuigenissen die we apart willen uitlichten, omdat ze het verdienen om in alle rust verteld te worden. De jaarplanning van het Square-team, want wat veel mensen niet beseffen is dat we al vanaf juni weer bezig zijn met 2027. Een wensenlijst voor het komende jaar. En tot slot, richting het najaar en de winter, een serie posts over hoe je betrokken kunt raken: als groepsleider, als vrijwilliger, als Vriend van Square, of misschien wel als kernteamlid.

Square wordt gedragen door heel veel vrijwilligers. Het overgrote deel moet maandagochtend gewoon weer aan het werk. Mensen die de hele week op het terrein hebben gestaan, zijn op zondag lichamelijk en mentaal volledig op. En de dag duurt nog tot laat. We hebben het eigenlijk het hele jaar over deze dag: dat we het samen doen, dat we samen opbouwen en samen afbreken. Maar de realiteit is dat veel mensen het op zondagavond niet meer trekken. Aan het einde van een lange week, met de wetenschap dat ze de volgende ochtend weer fris en fruitig op hun werk moeten verschijnen, melden sommigen zich voor het avondeten al af. Daardoor staat er aan het einde van de dag nog een kleine groep die tot middernacht keihard door gaat om zo veel mogelijk af te krijgen.

Want het werk moet wel gedaan worden. Het terrein moet in principe leeg. En iedereen is moe, iedereen heeft zijn gezin een tijd lang niet gezien, en iedereen wil naar huis. Vaak komt het op dezelfde mensen aan.

In 2025 ging dit precies zoals hierboven beschreven. In 2026 ging dit gelukkig al een heel stuk beter, mede doordat mensen grotendeels hun eigen tent op orde hadden gemaakt. Maar alsnog hebben veel mensen zich vroegtijdig afgemeld, veelal om persoonlijke redenen. Met als gevolg dat een deel van het werk in de grotere tenten dit jaar opnieuw is blijven liggen voor de maandagochtend.

Het doel van de afbouw is helder: alle materialen, van A tot Z, bij de uitgangen van de tenten transportklaar hebben staan. Zodat er op maandag en dinsdag alleen nog heen en weer gereden hoeft te worden tussen het terrein en Bethel. Dat doen we vaak met twee à drie man. Eén iemand rijdt heen en weer, één iemand staat in Bethel om te lossen (die rijdt soms ook mee, zodat het laden en lossen sneller gaat), en één iemand blijft op het terrein om de volgende lading klaar te zetten, leveranciers te ontvangen die hun spullen komen ophalen, en aanspreekpunt te zijn voor Pinksterfeest 316. Pas op dinsdagmiddag, na de laatste rit, is het terrein definitief overgedragen.

Wat de tieners niet zien, is dat er al parallel aan de zondagochtend een complete tweede operatie liep. Terwijl zij in de dienstentent naar Jan Pool luisteren, begint op de rest van het terrein de afbouw. Niet omdat we ongeduldig zijn, maar omdat het simpelweg moet. Square heeft een afbouwperiode van iets meer dan twee dagen, en in die tijd moet alles van het terrein in Wijnjewoude weer terug naar Bethel in Drachten.

10.00 uur, eerste afbouw start

De planning is strak vandaag. Klokslag tien uur, op het moment dat de meeting van Jan Pool begint, gaan The Box, The Lounge en het Meeting Café dicht. Een team van vrijwilligers begint met opruimen. Techniek wordt afgebroken, banken en tafels worden ingeklapt, spullen verdwijnen in dozen en kisten, en bij de uitgang verschijnt langzaam de eerste stapel die zo de bakwagen op moet. Elke minuut die we hier vooruitkomen, betalen we straks niet aan de achterkant. De eerste pendelrit naar Bethel wordt al gereden voordat de lunch begint.

13.30 uur, cateringtent leeg vóór de slotdienst

De tweede grote slag wordt geslagen rondom de feestlunch. Terwijl de tieners voor het laatst op tafels dansen en de muziek op tien uit de speakers knalt, weet het cateringteam dat het vandaag een harde deadline heeft. Zodra de laatste tiener zijn bordje heeft ingeleverd, sluit de keuken en gaat de hele cateringlogistiek aan de slag. Tafels en banken ingeklapt en op karren, voorraad in kisten en kratten, koelingen uitgehaald, vloer aangeveegd. Voor de afsluitende dienst om kwart over twee begint, is de cateringtent helemaal leeg. Hij is ook niet meer als cateringtent te herkennen.

De vrijwilligers die normaal vrijdag of zaterdag de keuken zouden draaien, schuiven nu door naar afbouw. Het is een omschakeling die jaar in jaar uit wordt gemaakt, en op een vreemde manier hoort het bij Square: hetzelfde team dat een uur eerder nog boterhammen aan honderden tieners uitdeelde, sjouwt nu tafels en banken door de tent.

14.00 – 16.00 uur, het terrein staat klaar voor de slotklap

Tijdens de afsluitende dienst loopt alles wat niet in de dienstentent hoeft te zijn op halve snelheid door. De Office is open voor wie nog spullen ophaalt of meldt dat hij iets kwijt is. De Snackcorner draait al warm. Vrijwilligers die geen rol hebben in de dienst lopen op het terrein rond met afvalzakken, verzamelen verloren spullen, of helpen alvast met klein opruimwerk.

Het is een raar contrast. Binnen in de dienstentent klinkt de muziek, worden getuigenissen verteld, vallen tranen, en zingt de zaal voor de laatste keer This is Living. Buiten staat het terrein al half gestript. Niet zichtbaar, dat wel. De zichtbare decors blijven zo lang mogelijk staan: het kruis met de paarse Square-letters, de ingangspoort, de banier bij de Office. Maar daarachter is van alles in beweging.

Twee verschillende ritmes, op hetzelfde gras, op hetzelfde moment.

Vanaf 16.00 uur, het terrein gaat ondersteboven

En dan, vanaf vier uur, lijkt het alsof er een bulldozer aan mensen over het terrein gaat. Honderden tieners worden door hun ouders opgehaald, en zodra de eerste auto’s het terrein afrollen, begint de echte afbraak. Op het terrein verschijnt een groep vrijwilligers die alleen voor de afbouw is gekomen: mensen die het hele weekend niet op Square waren, maar die zich hebben opgegeven om mee te helpen met opruimen.

Het is een georganiseerde chaos. In alle tenten is activiteit, maar het meest zichtbare is de afbraak van de dienstentent. Dat lijkt wel een militaire operatie. De leveranciers van de techniek zijn allemaal tegelijk aan het afbreken, met hulp van de vrijwilligers. Geluid, licht, scherm, tapijttegels, kabels, alles wordt in een hoog tempo de tent uit gedragen, gesorteerd, en op de juiste stapel gelegd.

De Office blijft tot in de avond open als verkooppunt. Chips, snoep, ijs, drinken, het loopt nog steeds. De gevonden voorwerpen worden daar verzameld en vaak direct ook weer opgehaald. Tieners die nog wat langer met hun ouders blijven om mee te helpen, halen tussendoor een ijsje. Vrijwilligers die net een tent hebben opgevouwen, halen een blikje fris. De Snackcorner blijft ook open. Niet omdat we zo verkooplustig zijn, maar omdat de mensen die hier nog rondlopen, of de ouders die staan te wachten op hun tieners, op een gegeven moment honger en dorst krijgen. En dan is het wel zo prettig om iets in de buurt te hebben.

De avond loopt door

Tegen zeven uur is een groot deel van het terrein onherkenbaar. De Lounge, The Box, het Meeting Café en de cateringtent zijn grotendeels leeg. Alles wat vervoerd moet worden, staat bij de uitgang. Het sport- en spelweiland is leeg. De Talkzone en de Mediatent zijn ontmanteld. Wat over is, is een berg materiaal, georganiseerd in pallets, kratten en stapels, klaar om de komende dagen te worden opgehaald.

Want ook dat hoort bij de afbouw: niet alles gaat vanavond mee. Daar zijn de vrachtwagens niet groot genoeg voor en de capaciteit van het logistiekteam niet ruim genoeg. Maandag en dinsdag komen de leveranciers één voor één hun spullen ophalen. Tot ongeveer middernacht is het kernteam met een paar vrijwilligers nog op het terrein om alles netjes te organiseren. Per leverancier op een hoop, per categorie gegroepeerd, zodat morgen en overmorgen iedereen weet waar zijn spullen staan en alleen nog op en neer hoeft te rijden tussen Wijnjewoude en zijn eigen opslag.

De laatste teamleden gaan rond twaalf uur ’s nachts naar huis. We controleren of alle warmtebronnen uit zijn, of de toegang dicht is, of er geen losse spullen ergens kunnen wegwaaien. De laatste lampen gaan uit. De beveiligingscamera gaat aan. Een paar verlaten tentjes staan nog hier en daar, achtergebleven door tieners die ze niet meer mee konden krijgen, en die de komende dagen alsnog worden afgebroken of opgehaald.

Maandagochtend, overdracht aan Pinksterfeest 316

Om negen uur op maandagochtend is de overdracht aan Pinksterfeest 316. We organiseren onze beide festivals in nauwe samenwerking met elkaar. 316 neemt een deel van de keuken van ons over en huurt veel materiaal met ons mee: de frituur, de ovens, koelkasten, gasstellen, spoelbakken, de prikverlichting, de bouwhekken, de dranghekken, het podium. We hebben ook gezamenlijk een aantal dingen aangeschaft, zoals herbruikbare borden en bekers. Ze lenen kosteloos een aantal speeltoestellen van ons, een paar kruizen en de tv-schermen. We hebben een identieke aanleg van de stroom- en watervoorziening, en delen toiletten en douches. De grote tenten blijven allemaal op precies dezelfde plek staan, want de indeling van het terrein hebben we in nauwe samenspraak ontworpen zodat het beide evenementen optimaal kan dragen.

Daarom lijkt het soms dat wij bij Square een bijzondere keuze hebben gemaakt qua indeling. Een typisch voorbeeld is de ministry-tent. Wij zouden die als Square het liefst direct aan de dienstentent vast hebben. Maar voor 316 is dat niet werkbaar. Zij draaien altijd diverse programma’s tegelijk, en als twee programmatenten direct tegen elkaar aan staan, hebben ze last van elkaars geluid. Het is dus voortdurend compromissen sluiten, vanuit beide kanten. Even ter illustratie: de uiteindelijke definitieve plattegrond dit jaar had versienummer 7.2.

Maandagochtend negen uur staat in het teken van de overdracht aan Willem, voorzitter van 316. Daar zijn we de hele ochtend mee bezig. Ik draag de sleutels van alle machines over (hoogwerkers, gator-auto’s, shovels) en ook van de toiletunits. We lopen alle tenten één voor één langs: wat staat er nog? Wat halen we straks nog op met de bakwagen voor Bethel? Wat wordt later opgehaald, en door wie? Wat laten we staan, en wanneer krijgen we het terug? Onderweg lopen we onvermijdelijk tegen onduidelijkheden aan: van wie is dit krat, hoe werkt deze installatie? Die zoeken we ter plekke uit. En er duiken altijd wat ad-hoc dingen op, vooral overgebleven voorraad. IJsjes, beleg voor het ontbijt, frites, snacks. Wat wij over hebben en 316 kan gebruiken, gaat dan naar hen toe. We rekenen het later af, maar alles moet wel goed worden genoteerd. Daarna lopen we nog even langs een aantal buurtbewoners, waaronder de naastgelegen boer, om de stroomstand af te lezen. Zo weten we precies hoeveel stroom Square van zijn aansluiting heeft gebruikt en hoeveel 316 ervan zal gaan gebruiken. Dat verrekenen we straks evenredig.

We doen dus ontzettend veel dingen samen. Dat scheelt ons beide veel werk, en het scheelt ook financieel een hoop. In de zomer, als alle rekeningen binnen zijn, zoeken Willem en ik elkaar op. We lopen alle uitgaven door en kijken welke onderdelen verrekend moeten worden. Daar komt dan een eindsaldo uit. Soms krijgen we als Square per saldo geld terug, soms heeft 316 meer rekeningen betaald en moeten wij hen nog wat overmaken.

Maandagmiddag en dinsdag, rijden, sorteren, vervoeren

De maandagmiddag staat volledig in het teken van rijden, sorteren en vervoeren. Het mooie is wel dat we vanavond in ieder geval weer thuis kunnen eten. Dinsdagochtend doen we de laatste ritten. Na de lunch dinsdagmiddag nog één laatste rit, en dan zijn alle spullen in Bethel.

En dan begint het grote uitzoeken. Op dinsdagmiddag maken we de eerste schifting: houdbare etenswaren apart, geleende materialen apart, materialen die per ongeluk met onze spullen mee zijn gekomen apart, en de gevonden voorwerpen weer apart. De gevonden voorwerpen verzamelen we op de balie bij de ingang van Bethel. De mailbox is ondertussen ontploft van mensen en tieners die iets kwijt zijn; we verwijzen iedereen door naar de balie. Waardevolle spullen, zoals telefoons en portemonnees, bewaren we op een andere plek, en die kunnen op afspraak worden opgehaald.

Om vijf uur dinsdagmiddag is er enige orde. Niet veel meer dan dat. Er ligt nog een gigantisch uitzoekwerk voor de boeg: één grote loods met kratten, kisten, decorstukken, banken. Maar we zorgen wel dat het looppad vrij is. En dan, even, een paar dagen vrij. De rest zien we volgende week wel weer. Het terrein in Wijnjewoude is in elk geval overgedragen.

Een week later, de laatste sweep

De week erna is het Pinksterfeest. Ze hebben er prachtig weer bij. Dinsdag na Pinksteren staat de eerste grote opruimdag in Bethel op de planning. Ik begin dinsdag in Wijnjewoude, om ervoor te zorgen dat onze laatste spullen op de goede stapels terechtkomen voor het transport van 316 naar Bethel, en daarna in de opslag van Bethel om daar een eerste opruimslag te slaan. De meeste materialen worden vandaag al opgehaald door de leveranciers. Woensdag en donderdag worden de grote tenten in Wijnjewoude afgebroken.

En op donderdagavond verzamelen we met een kleine delegatie van Square en Pinksterfeest 316 op het terrein voor een laatste opruimavond. Alles moet eigenlijk allang opgehaald zijn, maar in de praktijk ligt er nog van alles. Dit zijn de laatste details. Tuinstoelen, gereedschap, tentharingen in het gras, een stuk afzettape om een paal, een stuk waterleiding. We lopen het hele terrein rustig geheel na. Aan het einde van de avond pakt iedereen een vuilniszak en lopen we in colonne over het terrein, zodat we zeker weten dat al het afval weg is. Morgenochtend wil de boer namelijk meteen maaien. Na deze grofweg 4 weken is het gras aardig hoog!

Als we het terrein afrijden, is wat een paar weken geleden nog een complete tienerstad was, weer wat het was: een grasveld in Wijnjewoude. Alleen de rijplaten van onze vrienden van Brouwer & Brouwer liggen er nog. Voor de tieners zit Square 2026 erop sinds zondagmiddag. Voor het kernteam zit het er nu pas echt op. Het terrein is leeg, de spullen zijn waar ze horen, de financiële verrekening met 316 volgt later in de zomer, en de mailbox met verloren-spullen-aanvragen is afgehandeld. Tijd om naar huis te gaan. In de weken erna nemen we rustig de tijd om alle spullen uit te zoeken en op te ruimen, en evalueren alle teams met elkaar. Daarna de zomervakantie, en dan, ergens stilletjes op een woensdagavond, de eerste kernteamvergadering voor Square 2027. De eerste reserveringen van materialen zijn alweer gemaakt. Volgend jaar vindt Square 2027 plaats op 6 mei, één dag na Bevrijdingsdag. Dus flinke concurrentie qua tenten, want half Nederland staat dat weekend al op een festival. Maar ach, dat hebben we eerder gehad. We komen er wel uit.

Tot volgend jaar.

Square wordt vaak gezien als een evenement. Een weekend dat één keer per jaar opduikt in mei, met vier dagen vol meetings, een festivalmiddag, en honderden tieners in de leeftijd van 12 tot 17 jaar. Wat de meeste mensen niet zien, is dat dat evenement het zichtbare uiteinde is van een organisatie die het hele jaar door draait. Een organisatie die bestaat uit gewone mensen, met een gewone baan, een gewoon gezin, en een gewoon leven, maar die ergens onderweg de keuze hebben gemaakt om hun vrije tijd voor een groot deel aan dit werk te geven.

Deze post gaat over die mensen. Niet over wie zij zijn als individu, maar over hoe het kernteam en de teamleiders functioneren als geheel.

Wat is “het kernteam” eigenlijk?

Het kernteam is een groep van ongeveer vijftien mensen die de eindverantwoordelijkheid dragen voor Square. Daarbinnen zijn er rollen: een voorzitter, een programmacoördinator, een of meerdere coördinatoren voor catering, voor techniek, voor security, BHV en parkeren, voor logistiek, voor de Office, voor gebedswerk, voor het mediateam, voor The Box, The Lounge en het Meeting Café, voor de band, en voor de coaches en groepsleiders.

Daarnaast is er een grotere groep van teamleiders en coördinatoren. Mensen die binnen een taakgroep een rol hebben, niet altijd direct in het kernteam zitten, maar wel een eigen verantwoordelijkheid dragen. Denk aan de teamleiders binnen de catering die specifiek de keuken of de Snackcorner draaien, of teamleiders die een specifiek programma-onderdeel organiseren. Die laag is misschien wel vijftig mensen groot.

En daaromheen draait, in de weken voor en tijdens Square, een veel grotere groep van vrijwilligers en groepsleiders. Misschien, en hopelijk, ben jij daar eentje van. Maar de twee binnenste schillen, het kernteam en de teamleiders, zijn de mensen die het hele (of een groot deel van het) jaar door bezig zijn.

Wat voor mensen zitten erin?

Het is een eerlijk gemengde groep. Mannen en vrouwen van verschillende leeftijden, mensen die hier zelf als tiener kwamen en mensen die pas later betrokken raakten. Wat ze gemeen hebben is niet zozeer een achtergrond of een opleiding, maar een combinatie van drie dingen.

Eén: ze willen graag iets betekenen voor tieners. Niet vaag, maar concreet. Ze hebben gezien wat een tienerweekend in een leven kan doen, en ze willen dat mogelijk maken voor anderen.

Twee: ze zijn praktisch ingesteld. Square is geen evenement van filosofen, het is een evenement van mensen die kunnen organiseren, regelen, knopen doorhakken, sjouwen, en problemen oplossen. Ook de meest geestelijke onderdelen (gebed, programma, sprekers) vragen om mensen die het concreet kunnen maken.

Drie: ze geloven dat dit werk er toe doet voor God. Dat is het fundament onder alles wat ze doen. Het verklaart waarom ze in een nacht in de regen een kachelplan in elkaar zetten, waarom ze hun vakanties indelen rond vergaderingen, en waarom ze elk jaar weer ja zeggen tegen iets dat veel van hun tijd en energie vraagt.

Hoe werkt het in de praktijk?

Het kernteam vergadert het hele jaar door, met wisselende frequentie. In de stille maanden na het event, juni tot oktober, komt het kernteam, afgezien van een evaluatie, niet in gezamenlijk comité bij elkaar. In de maanden daarna ziet iedereen elkaar in een toenemende regelmaat, en vanaf januari iedere drie weken.

Daarnaast werken de taakgroepen onderling. Het programmateam heeft eigen vergaderingen, vaak om de twee weken in de aanloop naar Square. De cateringgroep heeft eigen overleggen over menu, inkoop en roosters. Techniek zit met de leveranciers en de stroomvoorziening om de tafel. Logistiek overlegt jaarrond in een gezamenlijk comité met Pinksterfeest 316 over de terreinindeling. Elke taakgroep heeft zijn eigen ritme.

Er wordt vaak gewerkt met een actielijst per vergadering, met deadlines, en met iemand die het bijhoudt. Dat klinkt clichématig, maar zonder die structuur is een evenement als Square niet te dragen. Te veel afhankelijkheden, te veel partijen, te veel deadlines op precies dezelfde week in mei.

Vanaf december/januari openen de inschrijvingen. Vanaf dat moment krijgen de teamleiders de eerste vrijwilligers ‘onder zich’. Zij zijn vanaf dat moment verantwoordelijk voor de specifieke informatievoorziening richting hun vrijwilligers. Zo organiseert de taakgroep catering vaak in de middag van de Square Night van februari een eerste vergadering met alle buffethoofden en leiders in de keuken. Het gebedsteam organiseert in april een complete toerustingsdag. Een aantal taakgroepen hebben speciale groepsapps.

En er wordt veel ge-WhatsApp’t. Honderden, soms duizenden berichten per week in de aanloop naar Square. Vanaf eind april is de groepsapp van het kernteam zo druk dat we veelal sub-apps aanmaken voor specifieke onderwerpen, om het leesbaar te houden.

Wat het van mensen vraagt

Een eerlijke noot, want we willen geen romantisch beeld neerzetten. Square organiseren vraagt iets van mensen.

Het kost tijd. Voor sommige kernteamleden is dat zo’n vier tot acht uur per week gemiddeld over het hele jaar. Voor anderen loopt dat in de drukke periode op tot gerust twintig of dertig uur per week, naast hun gewone werk. Zo is het Officeteam vanaf maart/april iedere dag heel druk met de groepsindelingen maken, de tientallen mailtjes/appjes per dag beantwoorden, de informatieboekjes maken, roosters en indelingen van vrijwilligers, et cetera.

Het kost energie. Niet alleen lichamelijk, ook mentaal. Er moet veel beslist worden, vaak onder tijdsdruk. Er zijn altijd partijen met tegengestelde belangen die je samen moet brengen. En er zijn altijd dingen die niet lopen zoals gepland.

Het vraagt offers van het gezin. De partners en kinderen van kernteamleden zien hun man, vrouw, vader of moeder een aantal weken per jaar een stuk minder vaak. We proberen daar zorgvuldig mee om te gaan, maar de realiteit is dat een evenement als dit niet zonder offers gaat.

En het kost soms ook iets in andere relaties. Vrienden die je niet hebt gezien omdat het seizoen druk was. Verenigingen waar je niet bij kunt aansluiten. Persoonlijke projecten die maanden blijven liggen.

Waarom doen mensen dit dan?

We hebben in het kernteam wel eens onder elkaar gevraagd: waarom doen we dit eigenlijk? Het antwoord komt van iedereen iets anders, maar er zit een rode draad in.

De meesten noemen iets als: ik heb gezien wat Square doet, en ik wil dat dat mogelijk blijft. Voor sommigen is dat doordat ze het zelf hebben meegemaakt als tiener. Voor anderen omdat ze het bij hun eigen kinderen hebben gezien. Weer anderen hebben tieners uit hun gemeente of vriendenkring zien veranderen na een Square-weekend, en hebben gedacht: hier wil ik onderdeel van zijn.

Een tweede rode draad is: het is leuk en dankbaar om te doen. Klinkt simpel, maar het klopt. Veel kernteamleden zeggen dat ze, ondanks alle drukte en stress, in het kernteam vriendschappen hebben opgebouwd die ze in hun gewone leven niet snel hadden gehad. Deze broers en zussen ken je op een manier waarop je je collega’s van de week niet kent.

Een derde rode draad, en dit is misschien wel de belangrijkste: het gevoel dat dit werk er toe doet. Dat de uren die je erin steekt niet verdwijnen in een groot vacuüm, maar ergens neerslaan in het leven van een tiener. Soms zichtbaar (een tiener die op zaterdagavond een keuze maakt), soms onzichtbaar (een groepsleider die jaren later vertelt wat een specifiek moment voor hem heeft betekend). Maar het sláát ergens neer.

Wat we niet zijn

Even ook eerlijk over wat het kernteam niet is.

Het is geen perfecte groep. We hebben onderling discussies, soms scherp. We zijn het niet altijd eens over de richting van Square. Er zijn jaren waarin we conflicten hebben gehad die we niet meteen konden oplossen, en die we hebben moeten uitwerken voordat we verder konden.

Het is ook geen heilige groep. We zijn gewone gelovigen, met gewone fouten. Sommigen van ons zitten zelf in moeilijke fases van hun geloof. Sommigen zitten in moeilijke fases van hun relatie of gezondheid. Het kernteam is geen verzameling van mensen die alles op de rit hebben. Het is een verzameling van mensen die ondanks dat ja zeggen.

Hoe kom je in het kernteam?

Het kernteam is geen exclusieve groep. We krijgen wel eens de vraag: hoe word je eigenlijk lid van het kernteam? Eerlijk antwoord: meestal door rolling in. Niet door een vacaturetekst, niet door te solliciteren.

Hoe dat in de praktijk gaat: iemand wordt voor het eerst vrijwilliger op Square, vaak via een groepsleider die hem of haar uitnodigt. Daarna wordt iemand groepsleider, of teamlid in een specifieke taakgroep. Dan teamleider. Dan, op een gegeven moment, valt er ergens een rol open in het kernteam, en de persoon die in een naburige rol al heeft laten zien dat hij of zij betrouwbaar en gedreven is, wordt gevraagd.

Het is dus niet een functie die je zomaar kunt nemen. Maar het is ook geen gesloten club. Iedereen die de moeite neemt om mee te draaien op het niveau onder het kernteam, en zich daar bewijst, komt vanzelf in zicht.

Tot slot

Square is niet van het kernteam. Het is van de gemeente die er omheen staat. Het kernteam draagt de eindverantwoordelijkheid, maar het meeste van het werk wordt gedaan door de honderden vrijwilligers, groepsleiders en partners die er omheen meebewegen.

Wat we in deze post wilden delen, is dat er achter de kant-en-klare beelden van Square gewone mensen staan. Geen aparte categorie. Geen heiligen. Mensen die in hun eigen leven met hun eigen worstelingen bezig zijn, en die ergens onderweg een ja hebben uitgesproken op dit werk.

Voor wie ooit heeft overwogen om mee te doen, op welk niveau dan ook, is dit de uitnodiging om er stiekem eens over na te denken. Niet vandaag een ja geven, maar wel een ja overwegen. We hebben elk jaar mensen nodig, op elke laag. En we hebben elk jaar opnieuw gezien dat de mensen die ja zeggen er zelf ook iets aan overhouden.

Wil je meedoen als groepsleider, als vrijwilliger of in een specifieke taakgroep? Onderaan deze pagina kun je je aanmelden, dan nemen we contact met je op. En in de tussentijd: zou je vandaag iemand van het kernteam of de teamleiders tegenkomen die zich in dit verhaal herkent, geef hem of haar gerust een schouderklop. Ze hebben dat soms harder nodig dan ze laten merken.

Na afloop van elke editie evalueren we met het hele team. Dat is steevast een lange avond. We blikken terug op wat er is geweest, en kijken daarmee meteen vooruit naar het jaar erna. Want evalueren betekent: kijken wat we de volgende keer anders en beter kunnen doen.

Bid je mee voor deze broers en zussen, en voor alles wat er richting de volgende editie op hen afkomt?

Dan nog het volgende. Velen van jullie hebben mij de afgelopen tijd aangesproken dat ze deze verslagen als zeer opbouwend hebben ervaren. Mensen hebben echt het idee dat ze Square bijna zelf hebben meegemaakt. Daar ben ik dankbaar voor. Het doel van deze reeks was om de gemeente breed te betrekken bij het gehele evenement, ook de achterkant ervan, en dat lijkt geslaagd.

Daarmee is deze reeks compleet. Het terrein is leeg, de loods in Bethel is opgeruimd, en achter de schermen wordt de laatste administratie afgerond. Wat blijft, zijn de verhalen van de tieners die hier iets met God hebben meegemaakt.

En we houden jullie betrokken zodra we weer opstarten richting de volgende editie. Het bevalt namelijk wederzijds.

Tot snel.

Groet, Lars